10-03-10

Het bleef maar duren

De naweeën van dat feest gaan hier nog lang door zinderen.

Na de stress van de dag, en ik eens hevig uit de bol ben gegaan, reed mijn man, weer naar huis, met het huisgerief, de planten, de wijn, water en frisdranken, en wat overbleef van het eten. Het was niet bepaald een rest want we hadden genoeg om nog een feestje te bouwen. Ikzelf kon niet meer in de auto, en nam samen met mijn zoon en schoondochter de tram die voorbij de zaal reed.

Zoon met een plateau waar nog een groot stuk taart op lag en die we niet konden inpakken. Ik met de rol papieren tafelkleed. Hahaha we hadden bekijks op de tram.

Thuis gekomen nog al mijn planten, geschenken en eten naar boven ( twee hoog) gesleurd. Mijn man had al enkele dagen pijnlijke armen. Ik energie ten over ! Na wel 7 à 8 keren op en af begon ik het toch te voelen…

sized_Ma fête 65

Boven nog alles uitgepakt en opgeborgen. We hadden namelijk, vijf genodigden voor het ontbijt. Ze bleven in een hotel logeren hier dicht bij. We hadden al lang het plan om samen eens naar de Zuidmarkt te gaan. Dat was dus nu het de juiste moment.

De zondag werd zo een leuke après fête, zoals mijn vriendin het noemde.

Zoiets als après ski in een berghut  hahaha, (dat was nog op het feest).  

We namen de metro en kuierden een tijdje op de markt rond. Het was redelijk koud. Zoals bij ieder bezoek aan de markt, gingen we ook nu, in een Portugees café om ons op te warmen.

We hadden al heel de voormiddag gelachen en gezwanst en het ging maar niet over. Wij dronken Porto. De eerder, op het zicht, kalme man van mijn vriendin was op het feest aardig in de sfeer. We hadden hem nog nooit zo gezien en het deed ons groot plezier te zien hoe hij had genoten.

Hij dronk geen Porto maar vroeg gewoon een koffie. Iets later kreeg hij er een glaasje water bij. Maar toen hij nog een watertje er bij kreeg, leek het wel vedacht. Terecht ! Zelfs zijn vrouw begon er aan te twijfelen. Dat water had een sterke reuk. Er zat meer onder die pet van die kalme jongen, dan dat we gedacht hadden.

We maakten plezier voor het hele café. Opeens komt de garçon af met een groot bord hapjes, zoals kaas, hesp en salami. Niemand begreep van waar dat kwam. Ik dacht dat het een toetje was omdat ze daar zagen dat we nog aardig in feeststemming waren. Toen het bord zo wat half leeg was, komt de garçon en zegt dat hij zich van tafel vergist heeft met die schotel…hoeoehoe…dat was er te veel aan.  Iedereen de slappe lach, buiten de zoon van ons vrienden, die niet aan de hapjes had durven komen, omdat hij dacht dat het een vergissing was. Zodra we die betaalden durfde hij wel.

page

Ik zat intussen boven mijn theewater. Op het feest heb ik nochthans niet gedronken, maar nu was ik wel tipsie. Nog eens de schuld van die garçon. Ik vroeg een spuitwater en hij zette er een Porto naast. Hahaha…

Zo raakte ik aan de klap met een hard-rock zanger en een groepje jonge artiesten, aan de punkachtige kant. Niet echt mijn stijl maar ik heb er sinds dien een goede kennis bij . Dat zou weer een ander verhaal kunnen zijn. 

09-11-08

Mislukking

Bonpapy was weer eens in de weer om de kinderen te vergasten op één van zijn onvergetelijke lekkere gerechten.

Deze keer gewoon pizza. Niet dat hij niets anders kon bedenken maar om zijn imago, weer wat op te krikken na de mislukking van verleden week.

Dat was een onvergetelijk misbaksel geworden. Om te beginnen was het deeg bijna niet gerezen.

Het garnituur was echter voortreffelijk. Tomaat, kaas, champignons, hesp, artisjokken, ansjovis, zeevruchten, kappers, olijven...niets ontbrak er aan de drie grote pizza’s.

Bakpapier zou wel niet nodig zijn.

Vol verwachting zit iedereen aan tafel en kijkt wat er op tafel komt. Hmmmm...dat ziet er lekker uit.

pizza

Ik neem de snij rol en ook nog een mes om zeker te zijn dat de stukken goed doorgesneden zijn voor de verdeling. Tot daar alles perfect maar dan, o wee, met geen beitel van die pizzavormen te halen. Twee er van zijn nochtans met een anti kleeflaag bedekt. Iets met de bloem of de gist?

We laten het niet aan het hart komen en schrapen heel het garnituur op ons bord.

De kinderen, beginnen, er geweldige lol in te hebben. Ik ook, maar durfde er toch geen foto van te nemen.

 Dat is één van die onvergetelijke maaltijden die hen nog lang bij zal blijven. Net als die koekjes die hij een paar maanden geleden maakte en waarmee je iemand het hoofd had kunnen in slaan. Hahahaha... nog iets onvergetelijks.

Alleen M. is ziek over zijn mislukking. Hij kan er niet over, eet bijna niets, en bekijkt het geheel, vol schaamte. Hij heeft er die nacht niet van geslapen en heeft al de hele week oprispingen van nervositeit over het geval.

Ik heb tot na middernacht de platen trachten schoon te krijgen met weken en wrijven.

p.s. deze keer waren ze prachtig en ook heel lekker. Mijn kleindochter heeft het op film vastgezet en daar gaan we nu ook nog jaren op terugkijken.

21-10-07

Foto's van een heel geslaagd feest

Wij waren dus op een feest en dat we het aangenaam vonden moet er niet bij gezegd worden.

Mijn echtgenoot kreeg de beste plaats toegewezen. Oordeel zelf maar!

M.

Er waren en paar BV blogsters waaronder deze dame die jullie zeker ook kennen.

Ch.1

Normaal had die dame moeten zingen, maar door onvoorziene omstandigheden ging het niet door.

Ik vernam nochthans uit goede bron dat ze dit lied volledig uit het hoofd kent

Zoals gewoonlijk werd er ook op los gefotografeerd in het lang

Ch.2

en in het breed...

Ch.

Dit postje krijgt zeker en vast nog een vervolg...