04-03-16

Water

We hebben er de laatste dagen al veel van gehad...WATER

divers aout 018.jpg

Ze mogen de kraan nu wel dicht draaien hier boven!

Couleur Café 2009 029-001.jpg

Er zit wel iets in dat water

St. Idesbald en De Panne 030.jpg

De gelegenheid om een paar mooie foto's te posten waar het water overvloedig loopt

Water.jpg

Fontein, zee, beek, siertuin, watertoren en waterval..

Water op vuur of bevroren.

Water1.jpg

Drinkwater, regenwater, water om te blussen en om in te zwemmen. 

Water is LEVEN als je er maar niet in verdrinkt.

 

02-10-06

Grootmoeders paraplu

Een voorwoordje op wat volgen gaat:

Voor de jongeren onder ons is het moeilijk te begrijpen dat we dergelijke situaties als moeilijk beschouwden, maar de dingen waren nog niet zo vanzelfsprekend als nu. Meisjes en jongens speelden nog niet met elkaar en in het onderwijs was dat ook gescheiden. Het vliegtuig was nog niet de gewoonste zaak ter wereld en iedereen had nog geen auto. De huidige wegen en de snelheid waren er ook nog niet. De fiets was geen speelgoed. Het diende als vervoer hoe klein je ook was. De paraplu was een kostbaar ding, nam je mee net zoals een hoed, als je opgekleed ergens naar toe ging. En iedereen had er ook geen. Je kon ze zelfs laten maken als er iets stuk aan was. Mager was een teken van ziek zijn en de ouderen trachten je te mesten met verse boter, melk en alles waar vet aan hing. Daar werd je kloek van.

 

Halverwege de jaren ’50 trokken mijn ouders naar Limburg. Daar had ik ook een goede vriendin. Als het vakantie was, mocht ik naar mijn grootmoeder, in Knokke. Op een van die vakanties ging mijn vriendin mee. Haar vader, die toen al een auto had, voerde ons naar de kust. We zouden veertien prettige dagen hebben.

 De autostrade bestond nog niet. Het ging dus nog langs de oude weg. Mijn vriendin voelde zich niet heel wel en onze vaders besloten een kleine halte te houden. Om Liliane wat op te kikkeren bestelden ze in plaats van limonade of water een groot glas melk, waar ze nog slechter van werd. Zo een reis van Genk naar Knokke was toen nog een hele toer. Het duurde een halve dag eer we er waren en onze verwachte pret was er al wat af.

De dag daarop regende het. We zouden dan maar een bezoekje brengen aan mijn tante in Zwankendamme, tussen Zeebrugge en Lissewege. We kregen de paraplu van mémé mee, zo een groot zwart gedoe. Met een: “Zorg er goed voor een vergeet hem ginder niet!” trokken wij, twee tieners(ongeveer 13 en 14) met de trein naar die tante. Een kwartier later stonden we op de begane grond en het zonnetje straalde intussen ook. “Het zonnetje en zeggen dat het deze morgen…” oh,oh de paraplu zat natuurlijk nog op de trein naar Brugge.

Bij mijn tante aangekomen, telefoneerde zij onmiddellijk naar het station in Brugge en zei dat er een onvergezelde paraplu op de trein zat. De controleur had hem al opgevangen en we mochten hem ’s avonds aan het station in Knokke afhalen. Dat kon toen ook nog! Nooit vertelden we aan mémé dat ze haar paraplu bijna kwijt was.

PARAPLUIEWord vervolgd...