26-10-09

Weekend in beeld

Dat het weer een geslaagde avond was, op het ledensouper van Vlaanderen-Lusitania, moet ik zeker niet meer vertellen. Dat is het altijd!

Het eten en het weerzien met de leden van de groep, de sfeer, en heel zeker de inzet van allen om het tot een geslaagd geheel te doen worden.

Na een aperitief gedronken te hebben kregen we lekkere kikkererwtensoep (sopa de grão). De meeste onder ons vroegen een tweede maal, hiermee, langs te komen.

sized_oktober 2009 091

De hoofdschotel, stoofpotje van varkensvlees en schelpjes (carne Alentejana), hmmm…

sized_oktober 2009 095

Dan kregen we nog een dessert (sobremesa). Alles moest op de foto,, maar het dessert had ik al half op, toen ik besefte dat ik het vergeten was. Ik heb het toen netjes op mijn bord bijeen gezet opdat het er toch nog een deftige foto werd.

sized_oktober 2009 122

Ik geef er hier de hele uitleg bij omdat onze tafelgenoot zei dat iedereen gaat zeggen dat het maar kleine taartjes waren, hihihi…

M. kon niet van de tafelversiering blijven en kraakte dus het nootje om dat restje wijn er mee uit te drinken.

sized_oktober 2009 108

Deze weekend uitstap, was niet alleen dit etentje. Wandeling in Brugge, weerzien met een schoolmaatje van een halve eeuw geleden, onverwachts iemand in de verte gezien.

Verder nog naar Damme en Sluis. Maar daar zal ik het wel in een volgend postje over hebben.

Erg onder de indruk van iets, beschreven in een vorig postje, kon ik het niet laten...

sized_oktober 2009 114-1

16-06-09

Candid camera

Wij zitten nog na te genieten van onze uitstap naar het Portugees feest. Wij amuseerden ons reuze en lachten bijzonder veel aan tafel.

Op het moment dat het groene flesje op onze tafel kwam lag er een rond stukje glas onder. Wat het was wisten we niet en M. gebruikte het als lorgnon. Je weet wel zoals in de oude tijd.

lorgnon

Toen we uit het restaurant gingen kwam de restauranthouder ons zelfs na gelopen om het ons te brengen. Zonder te weten wat het echt was, namen we het mee naar huis.

Nu kreeg ik een mail van onze tafelgenoten , waarvan hier een uittreksel:

Vooral in het restaurantje heel veel gelachen.
Ik hoop van harte dat we elkaar in de toekomst nog zullen zien.
Ik denk dat we het meest gelachen hebben van heel de groep.
Maar ja ! moet je eens de strafste grap van heel de boel weten ?
Weet je wel dat "glazen oog" van M ?
Weet je wat dat was ?
Dat was het glas uit het uurwerk van mijn Pa!!!
Hij heeft dat pas gezien bij het slapengaan.Hahaha.......!!!
En die baas van dat restaurant kwam ons nog achterna gehold, maar hij wist niet dat het van zijn uurwerk was.
Amai zeg Emmy, wat gaan we nog beleven zeg!
T’is precies ene voor "candid camera"!

En:

Doe vele groetjes aan je ventje, de burgemeester van Brussel.Hihi...

(uileg 2 postjes lager)

P.s de drank waarbij je zo'n smoeltje trekt is
"Aguardente" alias "eau de vie", oude klare.
Maar dan wel de authentieke Portugese.

(zie vorig postje)

Als dat geen candid camera stunt was!

28-11-08

Lachen is gezond

Bij mijn vriendin R. valt het ook altijd goed mee. We voelen zich goed, en zijn gewoon thuis bij elkaar. Dat kan na 55 jaar hé.

Toen ik terug uit Brugge kwam, zij was niet mee geweest, stond de tafel al gedekt.

Net als thuis deden we daarna samen de afwas en nestelden ons elk in een zetel. Zij keek naar haar tv serie en ik las een boek.

De zetel waar ik in zat is een relax zetel en op een zeker moment wou ik toch even meer liggen.

Ik vroeg of ik hem ietsje vooruit mocht zetten om hem dan beter in lig stand te zetten.

Met een beetje schrik voor het tafeltje die aan het voeteneinde stond trachtte ik dat ding, met mijn rug naar omlaag te krijgen. Maar iedere keer als ik ophield ging het terug omhoog.

R. stond op uit haar zetel en zei: “Je moet hard met je rug duwen, niets is zo simpel”.

Zo gezegd zo gedaan, maar toen mijn voeten bijna aan dat tafeltje kwamen hield ik weer op en ging die zetel weer rechtop staan.

Bij nog een poging stond ze werkelijk te roepen: “Ja, duwen, duwen, doe maar, ja, doe maar...allé, allé...nog...” Daarbij kreeg ik de slappe lach, het was alsof ik aan het bevallen was. Wat ik haar toen ook al  lachende toeschreeuwde.

Het werd haar ineens te veel en ze vloog naar het toilet in de gang, al roepende: “Oei, oei mijn tena lady…oeoeoe...De rest is wel te raden.

Bij mij liepen de tranen over mijn wangen.

Toen opeens realiseerde ik dat we toch een hels kabaal aan het maken waren. Wat zouden de buren er wel van denken. Daar wonen hoofdzakelijk alleenstaande dames in het gebouw. Dat geroep over ja duwen en zo, ze zullen wel gedacht hebben dat ze mannelijk bezoek had gehad. Hahaha we waren weer eens uitgelaten als bakvissen, grote kleine kinderen.

Mijn dagelijkse dosis lachen heb ik er toch gehad. Ik besefte opeens dat ik de laatste tijd eigenlijk niet zoveel lach.

teddy

09-11-08

Mislukking

Bonpapy was weer eens in de weer om de kinderen te vergasten op één van zijn onvergetelijke lekkere gerechten.

Deze keer gewoon pizza. Niet dat hij niets anders kon bedenken maar om zijn imago, weer wat op te krikken na de mislukking van verleden week.

Dat was een onvergetelijk misbaksel geworden. Om te beginnen was het deeg bijna niet gerezen.

Het garnituur was echter voortreffelijk. Tomaat, kaas, champignons, hesp, artisjokken, ansjovis, zeevruchten, kappers, olijven...niets ontbrak er aan de drie grote pizza’s.

Bakpapier zou wel niet nodig zijn.

Vol verwachting zit iedereen aan tafel en kijkt wat er op tafel komt. Hmmmm...dat ziet er lekker uit.

pizza

Ik neem de snij rol en ook nog een mes om zeker te zijn dat de stukken goed doorgesneden zijn voor de verdeling. Tot daar alles perfect maar dan, o wee, met geen beitel van die pizzavormen te halen. Twee er van zijn nochtans met een anti kleeflaag bedekt. Iets met de bloem of de gist?

We laten het niet aan het hart komen en schrapen heel het garnituur op ons bord.

De kinderen, beginnen, er geweldige lol in te hebben. Ik ook, maar durfde er toch geen foto van te nemen.

 Dat is één van die onvergetelijke maaltijden die hen nog lang bij zal blijven. Net als die koekjes die hij een paar maanden geleden maakte en waarmee je iemand het hoofd had kunnen in slaan. Hahahaha... nog iets onvergetelijks.

Alleen M. is ziek over zijn mislukking. Hij kan er niet over, eet bijna niets, en bekijkt het geheel, vol schaamte. Hij heeft er die nacht niet van geslapen en heeft al de hele week oprispingen van nervositeit over het geval.

Ik heb tot na middernacht de platen trachten schoon te krijgen met weken en wrijven.

p.s. deze keer waren ze prachtig en ook heel lekker. Mijn kleindochter heeft het op film vastgezet en daar gaan we nu ook nog jaren op terugkijken.