07-04-16

Het oudje

Gisteren kreeg ik bezoek van mijn oudste kleinzoon. Dat hadden we eerder al afgesproken. Hij kwam voor een studiewerk. Daarbij moest hij iemand, het liefst een oudere persoon, ondervragen over iets uit zijn leven.

Om onze inspiratie sterkte te geven had ik pizza gebakken.

familie,kinderen,kleinkinderen,foto,verleden,généalogie

Ik had mij de hele week al afgevraagd wat ik zou kunnen vertellen. Het was zoals vroeger als ik een opstel moest maken. We kregen daarvoor een hele week tijd. Ik wist dan tot de laatste dag niet wat ik zou schrijven. En dan schoot er mij plots iets te binnen.

Nu was het dus ook zo. 's Morgens besliste ik dat ik zou vertellen hoe ik er toe kwam om mijn stamboom te maken.

Het was eigenlijk meer mijn vaders stamboom. Langs mama's kant was het te moeilijk om aan informatie te geraken. Met de jaren heb ik een redelijke kwartierstaat uitgewerkt.

Het werd uitgebreid en toen besloot ik een computer te kopen om al die gegevens gemakkelijker bij te houden.

En zo raakten we aan het vertellen over families, computers, dingen uit het leven van hoe het vroeger was. Zoals toen we nog geen badkamers, warm water, centrale verwarming of mobiele telefoons hadden.

familie,kinderen,kleinkinderen,foto,verleden,généalogieHet is bijna niet meer voor te stellen hoe we het toen deden. En toch viel het leven goed mee.

Ik had zelfs enige gegevens en foto's voor mijn kleinzoon van zijn familie aan vaders kant. En ook nog een boekje dat ik kocht bij zijn geboorte die ik nog maar een heel klein beetje afgewerkt had.

Na deze gezellige namiddag samen, stelde ik voor om een selfie van ons twee te maken. Waarbij hij me langs zijn neus weg zegt: "Dat zal dan de eerste foto van ons zonder mijn bril zijn". Waarop ik me plots herinnerde dat hij vorige week een laser ingreep kreeg en zo geen bril meer moet dragen!

's Avonds voelde ik me als "het oudje" waar men naar toe komt om iets meer over de familie en het verleden te weten. Mijn kleinzoon is niet de eerste die daar voor kwam.

Ik had al eens een nichtje die ook voor een studiewerk kwam en een neef met zijn dochter om enkele oude foto's.

Ook al twee mensen die met stamboomonderzoek bij mij terecht kwamen door dat er een of andere tak een gemeenschappelijk familielid had.

En dank zij het opstellen van mijn stamboom leerde ik nog Rachel de nicht van mijn grootvader kennen. Ze is een paar jaar geleden op 104 jarige leeftijd overleden. Ik heb er toen al over op mijn blog over geschreven.

Terwijl ik nu sommige dingen kan voorts vertellen heb ik ook veel kunnen oppikken in al die jaren.

familie,kinderen,kleinkinderen,foto,verleden,généalogie

 

26-03-16

Zit het er in?

Het is alsof ik geregeld ben als een klok. Niet dat ik nog zo minutieus ben als vroeger, maar het zit er precies al in. Iedere morgen word ik om precies 7h00 wakker. Dat zal dan voor de zomertijd 8h00 zijn. Mijn gewone uur om op te staan.

Zo ver stond ik met mijn postje verleden dinsdag toen ik op de radio hoorde wat er aan de hand was in Zaventem.

De naderhand "zwarte" dag begon met een stralende zon. Ik zette de TV op om te zien of er al nieuws door kwam. 

Mijn man was beneden op het gelijkvloers een kamer aan het schilderen. Tegen zijn gewoonte in want iedere ochtend is hij al vroeg buiten om een "toertje" te doen. Daarvoor neemt hij  de tram of metro om niet gedurig op dezelfde plek rond te draaien.

En toen hoorde ik het vreselijke nieuws over de aanslag op de Metro. Dat was dichter bij. De metro is zowat de ziel van Brussel. Het snelste vervoer om in alle uithoeken van Brussel te geraken. Uit ondervinding van vorige terreur alarm weet ik dat ze normaal alle scholen en openbare plekken afsluiten.

Ik bel meteen naar mijn schoondochter. Is Emeron op school? "Ja" ze probeerde al te telefoneren maar krijgt geen gehoor. Ik stel haar gerust met het zeggen dat als er iets is ze wel naar huis zullen bellen. Dit deden ze de vorige keer ook om te zeggen dat ze de kinderen thuis moesten laten. Ze wil de kleine gaan halen. Ik en intussen ook de nieuwsdiensten raden het af om de kinderen inderhaast af te halen.

Het is beter om binnen te blijven. Zware politie en ziekenwagens snorren loeiend voorbij. Ook zwarte wagens met blauwe lichten en sirènes kwamen er sinds deze morgen al voorbij.

Intussen krijg ik bericht van mijn dochter met de melding over de aanslag in Zaventem en dat de schoonbroer van mijn andere dochter in Zaventem op zijn werk was. Hij belde al wenend en in shock naar huis, maar is ongedeerd.

Wij beginnen een inventaris te maken van waar iedereen zich bevind. De telefoon en berichtjes gaan over en weer.

Dochter I. krijgt bericht van haar dochter uit Italië waar ze op studiereis is. Daar zijn ze dus ook al op de hoogte.

Twee van mijn kleindochters zitten in het onderwijs hier in de buurt. Ze zitten in de school die gesloten word.

Mijn zoon die in de bewakingsdienst in een groot gebouw werkt is op zijn post. Ze doen hun werk en hebben een stressvolle dag voor de boeg. Mensen begrijpen daar niet altijd waarom ze gedurig gecontroleerd moeten worden.

Ieder lid van de familie is gelokaliseerd. Nu beginnen we aan het regelen van hoe geraken ze thuis na het werk. Geen openbaar vervoer en het verkeer zit volledig vast omdat er vele plaatsen afgesloten zijn voor de hulpdiensten en huiszoekingen die intussen verder gaan.

Familie en vrienden telefoneren of sturen ons sms en berichten. Tegen de middag raken mobiele netwerken gesatureerd. We trachten verder te communiceren langs Facebook.

Ik denk een moment aan hoe het vroeger was toen men al deze middelen nog niet had en zeg het aan mijn dochter. De jongere generatie vind het niet kunnen zij hebben deze tijden niet gekend...

De nieuwsbeelden over deze dag zijn vreselijk.

Vijf dagen na deze "zwarte dinsdag" is alles hier nog niet helemaal terug vredig maar het leven gaat verder.

Hoe is het mogelijk dat sommigen zo beestig kunnen zijn. We hebben nog zo veel vragen en vragen ons ook nog af waarom en wat als...we dit of dat, of daar...zouden gedaan of geweest...

De hele week bleef het weer grijs, grauw of regenachtig. Deze morgen scheen de zon net zoals die dag toen alles gebeurde en ik besefte met een schok dat ik niets voor het Paasfeest had voorbereid. Geen kleine versiering zoals gewoonlijk.

Toch haalde ik een paar spulletjes voor de kleintjes die ik straks ga bezoeken. Niet met de metro die mag mij een tijdje vergeten. Niet dat het openbaar vervoer helemaal veilig is! Ik heb wel al enige situaties op de tram mee gemaakt.

Mijn zoon neemt deze al een hele tijd niet meer. Ik hoorde dat er een man die in het gebouw werkte waar hij bewaking doet bij de aanslag op de metro om het leven kwam. Hij had nog maar juist aan zijn familie gemeld dat hij goed in Zaventem toe kwam en ongedeerd was.

Laten we ons traditioneel Paasfeest vredig vieren, zonder te vergeten, daarbij alle getroffen families te herdenken.

paasdagen.jpg

14-03-16

Einde Weekend

We beëindigden dit weekend bij Made in Asia.

Als de papa moet werken en mama bij broertje moet blijven, springt mémé in om de kleine Batman bezig te houden.

Made in Asia2.jpg

Made in Asia.jpg

Made in Asia1.jpg

12-03-16

Weer op stap

Het was een mooie zonnige dag. Ideaal weer voor de Carnaval in Zaventem. Met als buit een grote zak snoepjes.

2016-3 mars.jpg

11-03-16

Terug naar school?

Deze morgen moest ik al vroeg uit de veren, om naar school te gaan. Neen ik ben niet bezig met herscholing of bijscholing.

Ik had mij namelijk aangegeven als begeleidster in de school van Emeron. Samen met nog een tiental papa's en mama's gingen we met een 40 tal kinderen (derde kleuterklas en derde leerjaar) op stap.

We gingen met de metro naar het slachthuis van Anderlecht waar we afspraak hadden met de animatiegroep "Cultureghem" om te Kookmetten. Dit wil zeggen dat wij ons in groepen verdeelden met enige grote en kleine kinderen. Wij kregen een portemonnee met geld en een boodschappenlijst mee.

Geen rustgevend moment met zo'n bende op zo'n grote multiculturele markt! Er is zoveel te zien en ieder wilt een andere kant uit om aan de aangeboden vruchten te proeven. Ook om zo vlug mogelijk alle boodschappen bijeen te krijgen. Want daarna moeten we met zijn allen de groenten kuisen, wassen en naar de koks brengen die klaar staan met hun grote kookpotten op het vuur.

Wij blijven de hele tijd buiten, de stage gaat door in een overdekte ruimte maar in open lucht. Daarom staan er hier en daar open vuurtjes waar je de handen, van op een afstand, mag warmen.

cultureghem.jpg

En wie staat daar opeens naar het hele gebeuren te kijken? Ja hoor nono, mijn man loopt ook op de markt.

Een paar jongeren spelen spelletjes met de kinderen, wij zijn bezig om de maaltijd in goede banen te krijgen. Iedereen wil wel eens in dat eiwit kloppen, of wortels, aardappelen, pastinaken, ajuinen, schillen en in stukjes snijden. Bloemkool in kleine roosjes verdelen of eieren voor de appelcake breken.

cultureghem1.jpg

Het is een drukte van je welste. Je moet ogen op je achterste hebben opdat alles goed verloopt. Kinderen blijven niet standvastig met één ding bezig. En dan zijn er nog die om toeren naar de wc willen.

Eindelijk is het moment aangebroken dat we de door ons bereide maaltijd kunnen nuttigen. De groentesoep  met Marokkaans brood is lekker. Dan een sla van hele kleine komkommerblokjes en bloemkoolroosjes in een yaourt saus afgewerkt met platte peterselie en munt. Daarbij rijst met wortelen en pastinaak. Dit leek eerder op een couscous of bulgur bereiding maar was echt lekker!

cultureghem3.jpg

Als dessert stukjes appelcake.

Na het eten was het genoeg geweest. Pffff...een hele klus met zo'n bende kindjes bijeen.

cultureghem2.jpg

Na de zoveelste keer kinderen tellen stappen we naar de metro en rijden terug naar school. De oudere kinderen en een paar begeleiders bleven om op te ruimen en de afwas te doen.

Een vermoeiende doening was het en ik had echt een sieste nodig toen ik thuis kwam.

01-02-15

Fantastisch!

Het was een bijzonder goed gelukt verjaardagsfeest. Al mijn kleinkinderen voor één keer bijeen.

70 ans.jpg

Ik werd zelfs als werelds beste oma bekroond

70 ans1.jpg

en de jongste had een boodschap voor ons allemaal

Janvier 2015.jpg

Volgend jaar moeten we nu de acht proberen samen op de foto te krijgen Lachen

31-01-15

Ouder worden of oud zijn?

 

 

folieballon+birthday+70+jaar+45cm.jpg

Nu ben ik zo ver.

Gewoonlijk ben ik ieder jaar enthousiast als ik verjaar maar deze keer heb ik wel een ander gevoel. Ik kan het niet zou gauw uitleggen waarom.

70 klinkt ineens ZO oud. En daarbij denk ik dan dat mijn ouders het niet hebben gehaald. Mama was nog maar 56 jaar jong en papa 63. Dit jaar zouden ze respectievelijk 97 en 96 geweest zijn. Maar zo kan ik hen eigenlijk niet voorstellen.

Morgen zullen we pas deze verjaardag vieren, met kinderen en kleinkinderen. Dan is iedereen vrij. Ik hoop steeds dat ze er allen bij zouden zijn...

* * *

Een kleine troost is dat ik nog mee kan doen met hen allen want het word deze tijd wel moeilijk om "BIJ" te zijn.

 

Oud worden in deze tijd.

 

Het is gewoon niet voor te stellen,

 

 Je moet met een mobieltje bellen,

 

 Je kunt er ook een tekst op lezen

 

 Je moet altijd bereikbaar wezen

 

 En dat kan dus niet gewoon

 

 Met een vaste telefoon.

 

 Wil je een treinkaartje kopen,

 

 Nee, niet naar de balie lopen,

 

 Daar is niemand meer te zien,

 

 je kaartje komt uit een machien.

 

 Je moet dan overal op drukken

 

 in de hoop dat het zal lukken.

 

 Pure zenuwsloperij,

 

 achter jou zie je een rij

 

 kwaad en tandenknarsend staan,

 

 want de trein komt er al aan.

 

 Bij de bank wordt er geen geld

 

 netjes voor je uitgeteld.

 

 Want dat is tegen de cultuur,

 

nee je geld komt uit de muur.

 

 Als je maar de code kent,

 

 anders krijg je nóg geen cent.

 

 Om je nog meer te plezieren,

 

 mag je internetbankieren

 

 Allemaal voor jouw gemak,

 

 alles onder eigen dak.

 

 Niemand die er ooit om vroeg:

 

 blijkbaar is het nooit genoeg.

 

 Man, man, man wat een geploeter,

 

 alles moet met een computer

 

 Anders sta je buiten spel.

 

 Op www en punt be

 

 vind je alle informatie,

 

 wie behoed je voor frustratie?

 

 Als dat ding het dan niet doet,


01-12-11

Een duistere maand November

Ik heb nog maar zopas over Oktober geschreven en de maand November is er al door.

De maand begon kalm aan. Wij deden een uitstap naar Blankenberge maar dit viel tegen. Wij hebben er een goede dagschotel gegeten en een wandeling gemaakt. Buiten het seizoen is het daar maar niets. Wij besloten dan maar de tram naar Knokke te nemen. 

Eerst de Lippenslaan helemaal afgewandeld tot aan de dijk om naar de zee te kijken. Als ik die niet gezien heb ben ik niet “thuis”  geweest. Daarna dronken we koffie bij mijn jeugdvriendin. Wij hadden een fijne babbelnamiddag. Ze was blij ons te zien. Het was weer al zo lang geleden.

Een paar dagen later maakten we een wandeling met onze kleine kapoen in het Park van Tervuren. Dit is niet te ver en zo mooi.

familie,fotos,verslag

Ons kleinzoontje komt nu minder en vooral als we het zelf bepalen terwijl zijn ouders nu toch allebei thuis zijn. Om hem te leren iets op zijn hoofd te houden met de winter in het verschiet zeggen we hem dat hij een pet moet aan doen als hij op de moto, in de wandelwagen zit of als hij naar buiten gaat. Wat voor grappige foto’s zorgt.

familie,fotos,verslag

Nono leert hem ook gewoon te worden aan rare schepsels in de keuken.

familie,fotos,verslag

 

Hij is nu één jaar en half en brabbelt in zijn eigen taaltje. Hij weet heel goed wat mag en niet mag in huis maar trekt er zich niet veel van aan. Hij gebruikt zijn charmes en weet wanneer hij “t’aime en plait” met een pruilmondje moet plaatsen. Het ene betekend “ik hou van je” , het andere “alsjeblieft .”

* * *

Nog een serie van ons manneke...

familie,fotos,verslag

familie,fotos,verslag

* * *

Intussen was het al half november. De 15de  was onze zieke neef jarig en we wensten hem een goede verjaardag. Wij waren al blij dat het momenteel beter bleek te gaan. Niets was minder waar. De ochtend er na kregen wij telefoon dat het einde nabij was. Om 14h10 was het gedaan…Hij stierf in eigen huis met zijn naaste familie rond hem.

Hals over kop vertrok mijn man naar Nice. Mijn zoon en zijn nonkel vertrokken een paar dagen er na voor de uitvaart. Nichten, neven, tantes en nonkels verplaatsten zich. Sommigen verbleven meerdere dagen bij mijn schoonzus.

Ik was weer eens de secretaresse van dienst om vlieg en treintickets te bestellen. Dat bezorgde me weer heel wat stress. Vooral toen ik een paar dagen later zag dat het bedrag van één ticket die ik maar niet kon boeken, meerdere malen van onze verscheidene rekeningen werd afgetrokken, omdat ik dacht dat het aan de bankkaarten lag. Het was echter een probleem bij de vliegmaatschappij.

Na veel getelefoneer en druk op…voor…druk op…kwam er een deel van in orde. De andere zouden binnen de 14 dagen moeten geregeld zijn. In afwachting zit er wel een flinke som af.

Mijn man bleef het langst bij zijn zus. Hij komt pas volgende week terug.

* * *

familie,fotos,verslag

 Voor de 22ste had ik tickets om met mijn kleindochter naar een spektakel van Zazie te gaan. Die had ik al in Juli besteld toen ik op het Vlaamse Gemeenschapsfeest een kortingsbon  won. Dat was een welverdiend verzet.

* * *

 

 En dan had ik tickets om naar IL VOLO te gaan. Aanvankelijk zouden die op 11 November gezongen hebben en zou ik er met mijn man naar toe geweest zijn. De datum werd echter verandert omdat de jongens een grote prijs in New York moesten halen.familie,fotos,verslag

Ik ging er de 25ste naar toe met mijn zoon. Dat was dan weer een verstrooiing voor hem. Hij was redelijk verstoord door het heen gaan van zijn neef.

Er waren veel Italianen en vooral Sicilianen. Na de voorstelling hadden wij het geduld om aan de loges te wachten tot de jongens vertrokken. Ons geduld werd goed beloond. Foto’s en films werden gemaakt om straks aan mijn man te laten zien, die er zo graag bij had geweest.

 

 

Terwijl hij weg is maak ik van de gelegenheid gebruik om de zolder op te ruimen. De eerste dagen ging dit vlot maar er is zo veel dat ik de moed begin te verliezen.

Er is ook het gedurig denken aan alles wat er tegen slaat. Vooral de zorgen bij mijn kinderen!

Zelfs mijn laptop werkt tegen. Sedert een paar dagen kan ik niet meer op internet. Zo ben ik verplicht mij aan de grote computer te zetten. Dat is niet zo gezellig als de laptop op de schoot en in de zetel. Die is al niet meer echt draagbaar sinds Emeron hem op de grond trok. Hij werkt namelijk alleen maar met een aangesloten muis. Dus heb ik daarbij het matje nodig en word het meer een vaste PC.

Toch kwam er een groot licht op het einde van deze maand. Mijn kleindochter (die ik niet vaak zie) kwam Zondag op bezoek.

familie,fotos,verslag

Wij gingen samen met mijn oudste dochter en haar vriend op restaurant. Daarna even hier thuis. Wij maakten weer een paar foto’s samen en wisselden kleine geschenkjes. Daarna een warm afscheid met de belofte dat ze gauw terug komt!

* * *

Gisteren avond kreeg ik weer pijn aan een tand die al een hele tijd geleden pijn deed en waarvoor ik al een behandeling kreeg. Ik probeerde de pijn te stillen met alle soorten middelen maar geen resultaat.

Daar het weekend voor de deur staat nam ik mijn voorzorgen en belde naar de tandarts. Ik mocht deze avond al komen en nu is hij er uit, en de pijn is over.

30-10-11

C*H *I *P *S

Ik zie graag mooie dingen en mooi was het. Er was voor elk wat wils.

Donker, half donker en bleek. Ik val natuurlijk voor de twee eersten.

Toen een van de meisjes een kalender kocht wou ik er ook een maar op de maand januari (maand van mijn verjaardag) stond er een bleke. Dus niet voor mij.

Ik had mijn fototoestel mee maar zoals verwacht mocht men geen foto’s nemen. De bewakingsagenten hielden het in het oog.

Dan toch maar eentje van mijn dochter en kinderen genomen. Dat mocht! Vol verwachting zaten we te wachten op het spektakel.

Récemment mis à jour3.jpg

Récemment mis à jour4.jpgEn, klik, nog eentje van de scene.

Het hele spektakel hield ik mij in en hield het toestel braafjes in mijn tas.

Ik genoot volop van wat ik zag. Dans, zang en de sexy show die je van die jongens verwacht natuurlijk.

 Gillende vrouwen die vol verwachting uitkeken of ze niet zouden uitgenodigd worden op de scene of voor een omhelzing in aanmerking zouden komen.

Op het ritme van de muziek deed ik wel mee, gillen niet, dat ligt niet in mijn aard. Ik geniet met mijn ogen en hou het vast van binnen…

Iedere keer als er een van de Chippendales zich een weg baant, door de menigte, ben ik tegelijkertijd in de hoop en toch bang dat ik gekozen zal worden.

Naast mij stond een jonge dame die zich tevergeefs naar voren drong. Als er dan toch een van de mannen terug tot bij ons komt en haar omhelst, voel ik ook eens aan zijn biceps Onschuldig.

Op het einde van de show haal ik mijn fototoestel toch eens boven en maak een paar, weliswaar slechte foto’s.

Récemment mis à jour2.jpg

Wij begeven ons daarna naar de uitgang.

Daar staat de stand waar je nog iets kunt kopen als aandenken.

Récemment mis à jour5.jpgEn dan, wat is dat? Twee van die mooie mannen trekken onze aandacht met hun gezang.

Klik ik wil een foto maken maar de garde zwaait met een karton om dit te verhinderen. Hahaha het mag niet omdat hun fotograaf zich klaarmaakt

om souvenirfoto’s te maken. Business niet waar.

Terwijl er binnen op de scene veel volk staat te wachten om een foto met de Chippendales te maken staan wij hier bijna helemaal alleen met deze twee mooie hunks.

 

 

  

IMG.jpg

Zo, ik sta er ook op! Ik kon mij niet voorstellen dat zij zo groot waren of ben ik zo klein?

Als mijn kleindochter me later in de auto vertelt dat die blanke man de bleke van de kalender is moet ik toch lachen.

21-08-11

Afwisselend nat en droog.

Het lijkt er op dat de zomer zich wilt inhalen. We hebben nog niet veel zonnige dagen gehad.

Koud was het niet maar geweldig nat.

Op één van die dagen gingen we Emeron halen met de auto, omdat we van daar uit boodschappen zouden doen. We namen geen wandelwagen mee. Hij slaapt meestal als we er aan komen . Dan gaan we ieder op toer de winkel in, de andere blijft bij de auto terwijl hij slaapt. Als hij toch wakker word zetten we hem in de winkelwagen.

Die dag raakten we er niet zo gauw. We waren pas een honderdtal meter van hun huis toen brrrrbrrrrbrrrr...dat leek wel een platte band! En ja het was zo. Daar stonden we dan en het begon nog te regen ook. Ik nam de kleine en stapte vlug tot aan zoons huis om de kinderwagen te halen en dan zien wat mijn man met de band kon doen.

Op de hoek van de straat was juist een bandencentrale. Dat was een geluk bij het ongeluk. Mijn man stuurde de auto tot daar. De garagist ontfermde zich verder over de lekke band. We mochten hem iets later halen.

Het lek kon helaas niet gemaakt worden omdat de band gescheurd bleek. Hij kon ons niet helpen omdat hij geen zelfde als deze had.

We konden toch verder met de het reserve wiel. Emeron zat alles veilig en droog gade te slaan.

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

Ons avontuur nam een halve dag in beslag.

Enkele dagen later mochten we bij de bandencentrale, waar onze banden van komen, een nieuwe halen.

Op één van die regenachtige dagen maakte ik een chocoladetaart met bananen. Die geen tijd gehad heeft ouder dan een halve dag te worden. Zó lekker!

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

Ik maakte ook een paar potjes confituur met te zure pruimen en een paar met rabarber, met fruit die ik kreeg.

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

En dan heb ik nog eens ribbetjes klaar gemaakt. Er hing meer vlees dan been aan en ik liet mijn verbeelding de vrije loop met alles wat ik er bij voegde.

Ik ging nog met mijn dochter en mijn kleindochters Sophie en Julie, naar een "diner spektakel". Er zongen twee zangers die we al kenden uit de dansvoorstellingen van Julie.

We dronken alles bij elkaar een paar cocktails en andere sterke drankjes. We hadden thuis al gegeten en dus geen "diner" voor ons. Met al dat drinken kreeg Julie toch zin in een hapje. Dat serveerden ze niet. Zelfs geen stukje kaas of salami.

We hebben er toen wel iets op gevonden. Eén pizza die we met zijn allen deelden in grote hapjes! Hahahaha we hebben een plezierige avond gehad.

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

We deden nog enkele uitstappen. Dat hou ik voor een volgend postje.

Ik ging de uitdaging aan om iedere dag een foto te plaatsen op een blog, gedurende 365 dagen. Daarna zien we wel als ik het uithoud tenminste. Hier kan je het bekijken