07-04-16

Het oudje

Gisteren kreeg ik bezoek van mijn oudste kleinzoon. Dat hadden we eerder al afgesproken. Hij kwam voor een studiewerk. Daarbij moest hij iemand, het liefst een oudere persoon, ondervragen over iets uit zijn leven.

Om onze inspiratie sterkte te geven had ik pizza gebakken.

familie,kinderen,kleinkinderen,foto,verleden,généalogie

Ik had mij de hele week al afgevraagd wat ik zou kunnen vertellen. Het was zoals vroeger als ik een opstel moest maken. We kregen daarvoor een hele week tijd. Ik wist dan tot de laatste dag niet wat ik zou schrijven. En dan schoot er mij plots iets te binnen.

Nu was het dus ook zo. 's Morgens besliste ik dat ik zou vertellen hoe ik er toe kwam om mijn stamboom te maken.

Het was eigenlijk meer mijn vaders stamboom. Langs mama's kant was het te moeilijk om aan informatie te geraken. Met de jaren heb ik een redelijke kwartierstaat uitgewerkt.

Het werd uitgebreid en toen besloot ik een computer te kopen om al die gegevens gemakkelijker bij te houden.

En zo raakten we aan het vertellen over families, computers, dingen uit het leven van hoe het vroeger was. Zoals toen we nog geen badkamers, warm water, centrale verwarming of mobiele telefoons hadden.

familie,kinderen,kleinkinderen,foto,verleden,généalogieHet is bijna niet meer voor te stellen hoe we het toen deden. En toch viel het leven goed mee.

Ik had zelfs enige gegevens en foto's voor mijn kleinzoon van zijn familie aan vaders kant. En ook nog een boekje dat ik kocht bij zijn geboorte die ik nog maar een heel klein beetje afgewerkt had.

Na deze gezellige namiddag samen, stelde ik voor om een selfie van ons twee te maken. Waarbij hij me langs zijn neus weg zegt: "Dat zal dan de eerste foto van ons zonder mijn bril zijn". Waarop ik me plots herinnerde dat hij vorige week een laser ingreep kreeg en zo geen bril meer moet dragen!

's Avonds voelde ik me als "het oudje" waar men naar toe komt om iets meer over de familie en het verleden te weten. Mijn kleinzoon is niet de eerste die daar voor kwam.

Ik had al eens een nichtje die ook voor een studiewerk kwam en een neef met zijn dochter om enkele oude foto's.

Ook al twee mensen die met stamboomonderzoek bij mij terecht kwamen door dat er een of andere tak een gemeenschappelijk familielid had.

En dank zij het opstellen van mijn stamboom leerde ik nog Rachel de nicht van mijn grootvader kennen. Ze is een paar jaar geleden op 104 jarige leeftijd overleden. Ik heb er toen al over op mijn blog over geschreven.

Terwijl ik nu sommige dingen kan voorts vertellen heb ik ook veel kunnen oppikken in al die jaren.

familie,kinderen,kleinkinderen,foto,verleden,généalogie

 

26-03-16

Zit het er in?

Het is alsof ik geregeld ben als een klok. Niet dat ik nog zo minutieus ben als vroeger, maar het zit er precies al in. Iedere morgen word ik om precies 7h00 wakker. Dat zal dan voor de zomertijd 8h00 zijn. Mijn gewone uur om op te staan.

Zo ver stond ik met mijn postje verleden dinsdag toen ik op de radio hoorde wat er aan de hand was in Zaventem.

De naderhand "zwarte" dag begon met een stralende zon. Ik zette de TV op om te zien of er al nieuws door kwam. 

Mijn man was beneden op het gelijkvloers een kamer aan het schilderen. Tegen zijn gewoonte in want iedere ochtend is hij al vroeg buiten om een "toertje" te doen. Daarvoor neemt hij  de tram of metro om niet gedurig op dezelfde plek rond te draaien.

En toen hoorde ik het vreselijke nieuws over de aanslag op de Metro. Dat was dichter bij. De metro is zowat de ziel van Brussel. Het snelste vervoer om in alle uithoeken van Brussel te geraken. Uit ondervinding van vorige terreur alarm weet ik dat ze normaal alle scholen en openbare plekken afsluiten.

Ik bel meteen naar mijn schoondochter. Is Emeron op school? "Ja" ze probeerde al te telefoneren maar krijgt geen gehoor. Ik stel haar gerust met het zeggen dat als er iets is ze wel naar huis zullen bellen. Dit deden ze de vorige keer ook om te zeggen dat ze de kinderen thuis moesten laten. Ze wil de kleine gaan halen. Ik en intussen ook de nieuwsdiensten raden het af om de kinderen inderhaast af te halen.

Het is beter om binnen te blijven. Zware politie en ziekenwagens snorren loeiend voorbij. Ook zwarte wagens met blauwe lichten en sirènes kwamen er sinds deze morgen al voorbij.

Intussen krijg ik bericht van mijn dochter met de melding over de aanslag in Zaventem en dat de schoonbroer van mijn andere dochter in Zaventem op zijn werk was. Hij belde al wenend en in shock naar huis, maar is ongedeerd.

Wij beginnen een inventaris te maken van waar iedereen zich bevind. De telefoon en berichtjes gaan over en weer.

Dochter I. krijgt bericht van haar dochter uit Italië waar ze op studiereis is. Daar zijn ze dus ook al op de hoogte.

Twee van mijn kleindochters zitten in het onderwijs hier in de buurt. Ze zitten in de school die gesloten word.

Mijn zoon die in de bewakingsdienst in een groot gebouw werkt is op zijn post. Ze doen hun werk en hebben een stressvolle dag voor de boeg. Mensen begrijpen daar niet altijd waarom ze gedurig gecontroleerd moeten worden.

Ieder lid van de familie is gelokaliseerd. Nu beginnen we aan het regelen van hoe geraken ze thuis na het werk. Geen openbaar vervoer en het verkeer zit volledig vast omdat er vele plaatsen afgesloten zijn voor de hulpdiensten en huiszoekingen die intussen verder gaan.

Familie en vrienden telefoneren of sturen ons sms en berichten. Tegen de middag raken mobiele netwerken gesatureerd. We trachten verder te communiceren langs Facebook.

Ik denk een moment aan hoe het vroeger was toen men al deze middelen nog niet had en zeg het aan mijn dochter. De jongere generatie vind het niet kunnen zij hebben deze tijden niet gekend...

De nieuwsbeelden over deze dag zijn vreselijk.

Vijf dagen na deze "zwarte dinsdag" is alles hier nog niet helemaal terug vredig maar het leven gaat verder.

Hoe is het mogelijk dat sommigen zo beestig kunnen zijn. We hebben nog zo veel vragen en vragen ons ook nog af waarom en wat als...we dit of dat, of daar...zouden gedaan of geweest...

De hele week bleef het weer grijs, grauw of regenachtig. Deze morgen scheen de zon net zoals die dag toen alles gebeurde en ik besefte met een schok dat ik niets voor het Paasfeest had voorbereid. Geen kleine versiering zoals gewoonlijk.

Toch haalde ik een paar spulletjes voor de kleintjes die ik straks ga bezoeken. Niet met de metro die mag mij een tijdje vergeten. Niet dat het openbaar vervoer helemaal veilig is! Ik heb wel al enige situaties op de tram mee gemaakt.

Mijn zoon neemt deze al een hele tijd niet meer. Ik hoorde dat er een man die in het gebouw werkte waar hij bewaking doet bij de aanslag op de metro om het leven kwam. Hij had nog maar juist aan zijn familie gemeld dat hij goed in Zaventem toe kwam en ongedeerd was.

Laten we ons traditioneel Paasfeest vredig vieren, zonder te vergeten, daarbij alle getroffen families te herdenken.

paasdagen.jpg

01-02-15

Fantastisch!

Het was een bijzonder goed gelukt verjaardagsfeest. Al mijn kleinkinderen voor één keer bijeen.

70 ans.jpg

Ik werd zelfs als werelds beste oma bekroond

70 ans1.jpg

en de jongste had een boodschap voor ons allemaal

Janvier 2015.jpg

Volgend jaar moeten we nu de acht proberen samen op de foto te krijgen Lachen

31-01-15

Ouder worden of oud zijn?

 

 

folieballon+birthday+70+jaar+45cm.jpg

Nu ben ik zo ver.

Gewoonlijk ben ik ieder jaar enthousiast als ik verjaar maar deze keer heb ik wel een ander gevoel. Ik kan het niet zou gauw uitleggen waarom.

70 klinkt ineens ZO oud. En daarbij denk ik dan dat mijn ouders het niet hebben gehaald. Mama was nog maar 56 jaar jong en papa 63. Dit jaar zouden ze respectievelijk 97 en 96 geweest zijn. Maar zo kan ik hen eigenlijk niet voorstellen.

Morgen zullen we pas deze verjaardag vieren, met kinderen en kleinkinderen. Dan is iedereen vrij. Ik hoop steeds dat ze er allen bij zouden zijn...

* * *

Een kleine troost is dat ik nog mee kan doen met hen allen want het word deze tijd wel moeilijk om "BIJ" te zijn.

 

Oud worden in deze tijd.

 

Het is gewoon niet voor te stellen,

 

 Je moet met een mobieltje bellen,

 

 Je kunt er ook een tekst op lezen

 

 Je moet altijd bereikbaar wezen

 

 En dat kan dus niet gewoon

 

 Met een vaste telefoon.

 

 Wil je een treinkaartje kopen,

 

 Nee, niet naar de balie lopen,

 

 Daar is niemand meer te zien,

 

 je kaartje komt uit een machien.

 

 Je moet dan overal op drukken

 

 in de hoop dat het zal lukken.

 

 Pure zenuwsloperij,

 

 achter jou zie je een rij

 

 kwaad en tandenknarsend staan,

 

 want de trein komt er al aan.

 

 Bij de bank wordt er geen geld

 

 netjes voor je uitgeteld.

 

 Want dat is tegen de cultuur,

 

nee je geld komt uit de muur.

 

 Als je maar de code kent,

 

 anders krijg je nóg geen cent.

 

 Om je nog meer te plezieren,

 

 mag je internetbankieren

 

 Allemaal voor jouw gemak,

 

 alles onder eigen dak.

 

 Niemand die er ooit om vroeg:

 

 blijkbaar is het nooit genoeg.

 

 Man, man, man wat een geploeter,

 

 alles moet met een computer

 

 Anders sta je buiten spel.

 

 Op www en punt be

 

 vind je alle informatie,

 

 wie behoed je voor frustratie?

 

 Als dat ding het dan niet doet,


22-12-11

Kerstdagen

De Kerstboom kwam er intussen toch. Hij stond boven al gereed van toen ik opruiming hield op de zolder. Zo moest ik er iedere keer langs gaan en daarbij dacht ik dan dat ik hem niet zou zetten. Alles weer herschikken in de woonkamer en daarbij denken hoe het te regelen dat de kleine er niet zou aan komen Pffff...

Maar zondag kreeg ik er toch de moed voor. Onze kleine kapoen is toch niet erger dan een poes zeker. Hij zou er wel niet in klimmen. En ik had graag dat het manneke zich later zou herinneren dat er bij mémé altijd een kerstboom stond.familie,kinderen,vrienden,kerstdagen,feesten

Deze herinnering heb ik van thuis. Ieder jaar versierden wij de boom samen met ons mama. Moraal of niet.

familie,kinderen,vrienden,kerstdagen,feestenEn het viel reuze mee! Hij heeft heel goed verstaan dat hij er alleen maar mag naar kijken en niet aan komen. Alhoewel hij toch met opzet of per ongeluk de bal of een wagen in de richting van de boom stuurt. Met de bedoeling om toch maar even aan de bollen te komen.

Toen de eerste wenskaarten in de bus vielen besefte ik dat het tijd was om de mijne ook te versturen. En zo geraak ik toch in de sfeer van Kerst en Nieuwjaar.

Wij doen niets speciaals. Ik vind het zelfs vervelend al dat gedoe over geschenken en eten die je anders nooit eet. De gezellige sfeer, gewoon doen, en het vooral warm en gezellig houden in die dagen. Dat vind ik het belangrijkst.

De laatste tijd ben ik erg gevoelig en zit ik met van alles in mijn hoofd. Dingen waar ik hier niet kan over praten. Ik krijg het er niet uit. 

Deze week ging ik op bezoek bij "Watervrouwtje". Dat wou ik al eerder doen maar het lukte niet om er met een vriendin naar toe te gaan. Het ging de laatste dagen iets minder goed met haar. Ze vroeg mij ook alle bloggers die haar blog kennen te groeten. Zelf kan ze momenteel niets zelf doen.

Het was een dag zonder regen in Gent. We kuierden door de stad en ik merkte dat, iedere keer als ik in Gent ben ik veel te grote omwegen doe. Nu heb ik de richting begrepen en alles ligt eigenlijk heel dicht bij mekaar.

Magda zal zich het zeker nog herinneren hoe wij naar het ziekenhuis stapten. meer dan drie kwartier deden we er over. De terugweg lag echter maar op tien minuten.

Om naar de souplounge te gaan hetzelfde. Dat ligt vlak bij het vleeshuis, het St Baafsplein en de Dolle Griet (kanon). 

De Max waar ik al eens was met Lucretia vonden wij, Magda en ik niet. Nu was ik er met mijn man en dat ligt ook zo dichtbij al het andere. Nu ga ik het onthouden en als ik er nog eens heen ga met iemand zullen we nog veel meer kunnen doen in één dag.

Vanaf morgen begint dan een iets drukkere tijd met het over en weer op bezoek of bezoek krijgen met of zonder eten.

Prettige Feestdagen

aan allen.

familie, kinderen, vrienden, kerstdagen, feesten

30-10-11

C*H *I *P *S

Ik zie graag mooie dingen en mooi was het. Er was voor elk wat wils.

Donker, half donker en bleek. Ik val natuurlijk voor de twee eersten.

Toen een van de meisjes een kalender kocht wou ik er ook een maar op de maand januari (maand van mijn verjaardag) stond er een bleke. Dus niet voor mij.

Ik had mijn fototoestel mee maar zoals verwacht mocht men geen foto’s nemen. De bewakingsagenten hielden het in het oog.

Dan toch maar eentje van mijn dochter en kinderen genomen. Dat mocht! Vol verwachting zaten we te wachten op het spektakel.

Récemment mis à jour3.jpg

Récemment mis à jour4.jpgEn, klik, nog eentje van de scene.

Het hele spektakel hield ik mij in en hield het toestel braafjes in mijn tas.

Ik genoot volop van wat ik zag. Dans, zang en de sexy show die je van die jongens verwacht natuurlijk.

 Gillende vrouwen die vol verwachting uitkeken of ze niet zouden uitgenodigd worden op de scene of voor een omhelzing in aanmerking zouden komen.

Op het ritme van de muziek deed ik wel mee, gillen niet, dat ligt niet in mijn aard. Ik geniet met mijn ogen en hou het vast van binnen…

Iedere keer als er een van de Chippendales zich een weg baant, door de menigte, ben ik tegelijkertijd in de hoop en toch bang dat ik gekozen zal worden.

Naast mij stond een jonge dame die zich tevergeefs naar voren drong. Als er dan toch een van de mannen terug tot bij ons komt en haar omhelst, voel ik ook eens aan zijn biceps Onschuldig.

Op het einde van de show haal ik mijn fototoestel toch eens boven en maak een paar, weliswaar slechte foto’s.

Récemment mis à jour2.jpg

Wij begeven ons daarna naar de uitgang.

Daar staat de stand waar je nog iets kunt kopen als aandenken.

Récemment mis à jour5.jpgEn dan, wat is dat? Twee van die mooie mannen trekken onze aandacht met hun gezang.

Klik ik wil een foto maken maar de garde zwaait met een karton om dit te verhinderen. Hahaha het mag niet omdat hun fotograaf zich klaarmaakt

om souvenirfoto’s te maken. Business niet waar.

Terwijl er binnen op de scene veel volk staat te wachten om een foto met de Chippendales te maken staan wij hier bijna helemaal alleen met deze twee mooie hunks.

 

 

  

IMG.jpg

Zo, ik sta er ook op! Ik kon mij niet voorstellen dat zij zo groot waren of ben ik zo klein?

Als mijn kleindochter me later in de auto vertelt dat die blanke man de bleke van de kalender is moet ik toch lachen.

04-10-11

Misbaksel?

Toen ik in Gent Kathleen ontmoette toonde ik haar een paar foto's van mijn cupcakes.

Het was de eerste keer dat ik dit maakte. En ik heb geen vorm op die papieren cups in te zetten.

fotos,cupcakes,

Ik zag dat ze zich moest inhouden om het niet uit te proesten Verrast Maar ja zij is in dit soort dingen een kampioene! 

Ik probeerde het nog eens. Nog altijd geen vorm. Ik zette ze in vuurvaste potjes en het is al veel beter hé.

 Mijn man schoof er nog vlug die eend er bij dat maakte het nog mooier Knipogen

fotos,cupcakes,familie,fees,kinderen,kleinkinderen.

Nog een beetje oefenen en het zal wel verbeteren. Tegen nieuwjaar kan ik zeker mooie gebakjes op tafel zetten voor de kinderen en kleinkinderen.

Nu heb ik andere prioriteiten. Vrijdag ochtend vertrekken we, voor een paar dagen, naar Zweden.

fotos,cupcakes,familie,fees,kinderen,kleinkinderen.Leona wordt gedoopt en schoondochter viert haar veertigste verjaardag.

Dat is dus feesten.

Alleen de reis is voor mij al een feest. Even uitblazen van het drukke leven als gepensioeneerde... 

 

21-08-11

Afwisselend nat en droog.

Het lijkt er op dat de zomer zich wilt inhalen. We hebben nog niet veel zonnige dagen gehad.

Koud was het niet maar geweldig nat.

Op één van die dagen gingen we Emeron halen met de auto, omdat we van daar uit boodschappen zouden doen. We namen geen wandelwagen mee. Hij slaapt meestal als we er aan komen . Dan gaan we ieder op toer de winkel in, de andere blijft bij de auto terwijl hij slaapt. Als hij toch wakker word zetten we hem in de winkelwagen.

Die dag raakten we er niet zo gauw. We waren pas een honderdtal meter van hun huis toen brrrrbrrrrbrrrr...dat leek wel een platte band! En ja het was zo. Daar stonden we dan en het begon nog te regen ook. Ik nam de kleine en stapte vlug tot aan zoons huis om de kinderwagen te halen en dan zien wat mijn man met de band kon doen.

Op de hoek van de straat was juist een bandencentrale. Dat was een geluk bij het ongeluk. Mijn man stuurde de auto tot daar. De garagist ontfermde zich verder over de lekke band. We mochten hem iets later halen.

Het lek kon helaas niet gemaakt worden omdat de band gescheurd bleek. Hij kon ons niet helpen omdat hij geen zelfde als deze had.

We konden toch verder met de het reserve wiel. Emeron zat alles veilig en droog gade te slaan.

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

Ons avontuur nam een halve dag in beslag.

Enkele dagen later mochten we bij de bandencentrale, waar onze banden van komen, een nieuwe halen.

Op één van die regenachtige dagen maakte ik een chocoladetaart met bananen. Die geen tijd gehad heeft ouder dan een halve dag te worden. Zó lekker!

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

Ik maakte ook een paar potjes confituur met te zure pruimen en een paar met rabarber, met fruit die ik kreeg.

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

En dan heb ik nog eens ribbetjes klaar gemaakt. Er hing meer vlees dan been aan en ik liet mijn verbeelding de vrije loop met alles wat ik er bij voegde.

Ik ging nog met mijn dochter en mijn kleindochters Sophie en Julie, naar een "diner spektakel". Er zongen twee zangers die we al kenden uit de dansvoorstellingen van Julie.

We dronken alles bij elkaar een paar cocktails en andere sterke drankjes. We hadden thuis al gegeten en dus geen "diner" voor ons. Met al dat drinken kreeg Julie toch zin in een hapje. Dat serveerden ze niet. Zelfs geen stukje kaas of salami.

We hebben er toen wel iets op gevonden. Eén pizza die we met zijn allen deelden in grote hapjes! Hahahaha we hebben een plezierige avond gehad.

zomer,regen,kinderen,kleinkinderen,fotos,muziek,panne,eten,drinken,familie

We deden nog enkele uitstappen. Dat hou ik voor een volgend postje.

Ik ging de uitdaging aan om iedere dag een foto te plaatsen op een blog, gedurende 365 dagen. Daarna zien we wel als ik het uithoud tenminste. Hier kan je het bekijken 

04-08-11

Mooi vooruitzicht.

Ik vergat nog te vertellen dat ik op het feest van de Vlaamse Gemeenschap een kijkje ging nemen in de stad om te zien wat er zoal te doen was.

Het meeste was al op dat weekend geweest. Maar op 11 julie zelf stonden er een paar kraampjes in de straat van de Ancienne Belgique. De AB zoals wij dat noemen.

familie,kinderen,kleinkinderen,voorstelling,zazie,chippendales,ancienne belgique,prijs,gewonnenJe kon er mee doen met verscheidene spelletjes om een kleinigheid te winnen. Wij waagden ook onze kans. Wie geen hoofdprijs had kreeg een jeton om een drankje te drinken in de AB.

Mijn man won er een. Ik had, wonder boven wonder, meer geluk. Je moest aan een soort kauwgombak draaien en als je een bol, met een gouden bandje er in, te pakken kreeg won je een bon van €20 te gebruiken als korting op een voorstelling in de AB.

Dat was dus mijn prijs! Ik aarzelde geen moment en boekte meteen weer, om met mijn oudste kleindochter Sophie, nog eens naar Zazie te gaan kijken.

De vorige keer hadden we een superleuke avond samen.

De week daarop viel mijn oog op een postkaart met de Chippendales. familie,kinderen,kleinkinderen,voorstelling,zazie,chippendales,ancienne belgique,prijs,gewonnenDat leek mij wel iets om eens te gaan bekijken. Ik droomde die nacht dat ik aan iedereen vroeg of ze met me wilden mee gaan maar iedereen bedankte voor de uitnodiging.

Maar dromen zijn bedrog en het is "in the pocket"!

Wij gaan met zijn vijven, dochter, drie kleindochters en ikzelf.

Dat zal dus geen bedrog zijn nu ze in levende lijve daar zullen zijn.

10-07-11

Het leven is een dans.

Oef, ik kom zojuist terug van een gek feestje.

We deden Emeron naar huis en nu heb ik tot morgen avond vrij. Na wat opruimen, gegeten en dan lekkerlui in de zetel gevleid. Een paar sudoku's gemaakt en intussen mijn mp3 spelertje opgezet.

Het was een eeuw geleden dat ik nog heb beluistert. In gedachten danste ik me zat. Ik tolde over de dansvloer. Rock, twist, zouk, wals, tango en noem maar op! Wie me al een beetje kent zal wel al weten dat ik letterlijk van de grond ga als ik muziek hoor.

Nu ben ik uit gedanst. De voorbije weken pikte ik enkele leuke momenten mee. Zoals Couleur Café met mijn kleindochters, zoon en dochter. Emeron beleefde er zijn eerste festival.

couleur cafe144_Saturday_Atmosphere_N_Nizette.jpg

Couleur café 2048.jpg

En dan hadden we het bal bij Vlaanderen-Lusitania. Het was een tot weerziens avond voor alle Portugese vrienden, op vakantie naar hun geboorteland vertrokken. Het was weer om van na te genieten.

Baile popular 1.jpg

We hebben Emeron nu één week op twee over dag en de andere week 's nachts. Zo hebben we die dagen vrij om eens de stad in te trekken of ergens naar toe te gaan.

We hadden ook een hele week vakantie maar het kind kwam toch één dag en een paar nachten hier. We gingen met zoon en schoondochter een dag naar zee. De volgende dag reden we naar Puynbroeck in Wachtebeke.

Ik wou eigenlijk naar de plek waar we de laatste Blije Bloggers Bijeenkomst hadden en ik was mis. Dat was in De Ster in Sint Niklaas. Het was me daar goed bevallen en daarom wou ik er nog eens naar toe. Het zal wel voor een andere keer zijn.

Ik deed een paar aankopen in de solden en ging twee keer eten in Dendermonde. Ook een namiddag naar Aalst.

De afleiding deed goed.

P.S.Ik ben boos omdat ik er weer geen prent op krijg. Als het zo verder gaat post ik niets meer op mijn blog!!

Na meerdere malen nu toch foto's kunnen plaatsen.