Emmy's B@bbelhoekje

Trouw, zoals ieder jaar, aan mijn driedaags bezoek naan Couleur Café, hier mijn eerste verslag.

In de vroege avond stapten we naar de site op Thurn & Taxis voor het festival. Dit jaar vieren ze hun  20 jarige uitvoering. Er waren enkele veranderingen ten aan zien van andere jaren. Zoals een camping, waar niet Brusselaars terecht kunnen om drie dagen op het festival te kunnen blijven. Zo kunnen buitenlanders er ook van genieten. 

En dan een armband voor de driedaagse pasjes. Daar door waren er enorm  lange files voor het binnen gaan. Maar de sfeer was er al van buiten uit.

Deze eerste dag was het geweldig druk. Zo had ik het nog nooit meegemaakt. Je kon op de koppen lopen. Aan de WC was het net zo erg, zodat de meisjes zelfs de mannen WC's instormden.

Aan de standjes voor eten en drank ook zo.

De grootste tent van andere jaren werdt vervangen door een groot podium, in de vorm van een radio. Zo kan er veel meer volk rond.

De grote tent is nu de medium en de kleinste tent kreeg nu iets groter. Ik zag de familiale sfeer, zoals ouders met kleine kinderen in hun kinderwagentjes niet zoals andere jaren. Maar misschien vandaag? Maar onder de bezoekers van Couleur Café heerst er toch een speciale vriendelijke sfeer waar iedereen zich fijn voelt.

Enkele zangers die ik van naam kende kreeg ik op de foto, zoals : Amadou & Myriam, Babylon Circus, Ayo, Rohff en Khaled.

Mijn dochter en een paar van mijn kleinkinderen waren op de afspraak en ook mijn man. Het was al een gat in de nacht toen we welgemoed naar huis stapten. Het is hier maar een tien minuten van huis.

Dag drie waren we al vroeg in de sfeer. Ons gezelschap was al aangedikt. Mijn twee zussen met man en een vriend en nog twee universitaire vrienden van Sophie kwamen er bij.

Cesario Evora had een tijdje geleden al af gezegd. In de plaats kregen we een” African tribute James Brown”. Dat kwam er dank aan zijn saxofonist vertelden ze ons. De man blies zijn bolle wangen tot springen toe.

Ik bleef er een tijdje rondhangen en ging daarna op zoek naar mijn zus en haar man die net toegekomen waren. We gingen, aan een Marokkaans tentje, couscous eten. Daar naast stond er een Spaanse tent met een grote vlag. Ik dacht dat fotografeer ik maar, je weet maar nooit dat ze het EK winnen.

Van daaruit naar Natacha Atlas en Sahara blues. Die laatste kwamen uit dezelfde streek als mijn schoonbroer.

We installeerden ons aan een tafel, dicht bij de grote tent, en het grote scherm. Mijn andere zus had een hele pic-nic voorzien, voor het jongere zusje die nog niet gegeten had. Ze spreidde een handdoek op tafel en “tafeltje dek je”.

Intussen konden de voetbalfans naar de match aan het andere einde van het terrein op scherm bekijken. Wij vernamen pas later dat Spanje won.

De kleinkinderen kwamen ons nog vervoegen met vrienden. We bleven daar zitten tot het tijd werd voor Zucchero, die het festival zou afsluiten.

Het is weer voorbij. Volgend jaar als alles goed gaat ben ik er weer voor de 20^ste keer te vieren. Zeker weten! Het beloofd een groots feest te worden.

Na een korte maar weldoende nacht, weer paraat voor de nieuwe dag.

Vandaag introduceerden we een nieuweling in dit wereldje, mijn kleinzoon, zijn eerste Couleur Café!

We bleven niet bij elkaar, ieder zijn fans hé. Toch afspraakje gemaakt om nu en dan eens samen te komen voor een drankje en een babbeltje.

Ik werd onderweg, met een biertje in mijn hand, tegen gehouden door deze rare agenten,

die mij vroegen even in de zeeepbellenbubbelaar te blazen. Ik blaasde er heel wat bellen uit. Ze vroegen hoeveel ik er wel gezien had. Oh, zeker 25! Ze keken rond hen en de zeepbellen waren er natuurlijk niet meer. Dus dachten ze dat ik al heel wat in het glas gekeken had.

Ik kwam er vanaf met een berisping...

Eerst de festiviteiten buiten de tenten gevolgd, souks gaan bezoeken en rond gekuierd.

De expo, gaan bekijken. Dit jaar, over sex en love.

 (korte anecdote)Naast mij stond een zwarte man met zijn vrouwtje. Hij in deftig kostuum, zij traditioneel gekleed met netjes tegen het hoofd gevlochten haar. Ze bewogen geen haar, maar ik zag aan het gezicht van de man dat hij van het spektakel genoot. (Net zoals ik het soms in mijn eentje kan.) Toen één van de zangers de mensen aanspoorde allen de hand van zijn buur vast te nemen en van links naar rechts te wiegen, durfde ik hem niet te storen. Ze bleven als van steen gehouwen naast elkaar en keken ook niet om. Geen gebaar van toenadering. Toch had de man pretlichtjes in zijn ogen.

Toen het ten einde was staan er ineens een paar jonge meisjes rond mij en bezien me alsof ze me kennen. Ah, die kennen me zeker van mijn blog? Maar nee… ze waren alleen in verwondering, over mijn talent op het vlak van het dansen zeker. “Mag ik je een knuffel geven?” vroeg er eentje. Mijn eerste reactie “Een knuffel, aan mij?” en dan “Ah, ja dat mag”. Het waren er geen die zo maar rond liepen en gratis knuffels uit deelden, maar mij gewoon een fantastische oma vonden?

Ik gaf hun mijn blog adres en nu:

“Meisjes, (uit Leuven) welkom op mijn blog en reageren hé!”

Wat later keek ik een hele tijd naar Tiken Jah Fakoly. Een zeer goed Reggea man.

Sophie kwam aangelopen, ze dacht dat het begon en het was al gedaan.

Maar niet getreurd. We bleven toch nog tot een gat in de nacht, moe en tevreden, op naar de volgende dag (word vervolgd)

Meer kleur hier http://edg-fotos.skynetblogs.be

Het is maar op dagen als vandaag dat ik pas voel dat ik geen 20 meer ben. Al dacht ik dat, met het hele weekend de "Dancing Queen" of "Queen of the Night" uit te hangen. Drie dagen lang héél wat uurtjes over de tijd dat Assepoester thuis moest zijn.

Vrijdag, met zoon, dochter en kleindochters op het terrein van Turn en Taxis, voor de 19de éditie van Couleur Café.

En koffie kleurtjes in overvloed hoor! We hadden elk ons programma op gemaakt.

De kinderen eerst naar Kerry James. Ik kwam hier voor te laat. Dan samen naar MC Solar.

Ik ging nog een kijkje nemen in de tent waar het "Orchestre National de Barbès" hun beste beentje voor zette.

Terwijl ook gegeten, gedronken en met Marie naar de souks, haar lievelingsplekje.

Intussen stond Erykah Badu op de planken.

Amaai, dat was ne schone en hij kon er de stemming in houden!

Een (Kongolese?) dame trachtte de show van deze man te stelen. Ze sprong over de veiligheids barrière en danste dat het een lust was voor het oog.

De bewaking zag het echter anders en vroeg de dame terug in het publiek te gaan. Dat viel echter in dovemans oren, met als resultaat dat ze met lenigheid, haar achterwerk op de scène zwierde.

Ricardo Lemvo bleef de situatie meester en deed alsof er niets aan de hand was.

De bewaker ging hulp halen van twee collega's waarvan er één, met een nogal tengere gestalte, de dame en haar goed gevulde en imposante achterwerk, in zijn armen van het podium naar buiten haalde,

daarbij werd het publiek in een flits gefotografeerd door de "entre jambe" van dat kanon! hahaha...

Na afloop van de show begon ik al aardig moe te worden.

De meisjes gingen naar Orishas, terwijl zoonlief wou dat ik met hem naar Gentlemen ging kijken.

Dank aan het Skynetteam om me dit jaar, net zoals het vorig jaar in de kijker te zetten als festivalganger van Couleur Café.

Couleur Café is zowat het enige festival dat ik ieder jaar mee maak, op een paar jaartjes na.

Skynet was er immers ook om mooie foto's van ons te maken! Dat zal het dan zijn hierover voor dit jaar, anders word het te eentonig hé, altijd over hetzelfde

<><>
<><>

Cool Slideshows!

En afspraak: "same time same place next year"

Ik had eigenlijk zoveel te vertellen over...

Ik wrong mij tot op de eerste rij, juist in het midden, en ging er eens duchtig uit de bol.Toen het afgelopen was en terug bij mijn man kwam had ik een mooi dieprood kleurtje van het springen en dansen. M. volgde het hele geval veilig buiten, op het grote scherm, gezeten op een bankje. Hij zag me zelfs nu en dan eens als ze het volk filmden.Op het einde kreeg ik een berichtje van mijn dochter, om elkaar te ontmoetten onder het grote scherm. De kleindochters waren naar de tent met Sniper getrokken.Nog geen kwartier later zie ik opeens rook uit het dak van een gebouw komen. En onmiddellijk daarop een enorme vlammenhaard. Een enorme zwarte rookwolk…Vlug de kleinkinderen trachten te bereiken met de GSM. En naar hun tent. We vergissen ons echter en vinden ze niet. Intussen word er gevraagd de ganse site van Thurn en Taxis te ontruimen. Alles verloopt heel netjes. De werknemers leiden alles in goede banen om de massa mensen naar buiten te geleiden. Mijn dochter is toch wat in paniek omdat we de meisjes niet kunnen lokaliseren. Ze werden naar een andere nooduitgang gestuurd.Het hele kwartier is bezet door de festivalgangers. Iedereen loopt te telefoneren en tracht elkaar te vinden.Spijtig, nu zal het feest wel voorbij zijn. We trachten ons een weg te banen, richting naar huis.De meisjes staan intussen aan een heel andere kant en weten niet goed welke richting te nemen. We raden ze aan naar het metro station dicht bij mémé’s huis te gaan, waar mijn dochter hen gaat vervoegen. Mijn dochter wilt naar huis.Intussen loopt het nieuws dat we zeker nog deze avond op het terrein mogen gaan.De brass band is op straat gekomen en houd er het ritme in. Een echt buitenkansje voor de bewoners die, zo een beetje, delen in het feest.M. is ook al halverwege naar huis en komt terug. Met veel moeite dringen we ons in de mensenmenigte om in een buurt caféetje een plaatsje te vinden. Het lukt! We drinken er een muntthee en zien hoe ze daar zo goed als het kan uit de slag slaan met die onverwachte toeloop. De wc kan er niet volgen en ook de kleine barbecue word er overstelpt. We kunnen er toch een sandwich met merguez bemachtigen.Dan, iets na 21h komt het grote nieuws, dat we terug het terrein op kunnen. Alles verloopt terug heel braafjes. Er heerst een mooie gezellige sfeer tussen de mensen die van muziek en anderen houden…We missen niets van het geplande geprogram. Het vuurwerk, Yuri Buenaventura, Ziggy Marley.

Sniper heb ik niet gezien. De mooie poppen zagen we ook niet meer. Hopelijk lagen ze niet in de opslagplaats waar de brand woedde.

Straks zijn we er terug!

Amper uitgerust van gisteren, waren we deze morgen alweer vroeg op pad om nog de eerste druk van de uitnodigingen te gaan bekijken. Nog een paar andere boodschappen, eten, een kleine pauze en nu bijna terug naar Couleur Café.

Vandaag ga ik speciaal voor Rachid Taha, Ziggy Marley en Yuri Buenaventura. Sniper wil ik zien omdat het een favoriet is van mijn jongste zoon. Hij kan er spijtig genoeg niet naar toe.

De Amazones met hun helse dansen,

de grote bekende poppen van het festival,  Los Magnificos,

waar ik uren zou kunnen naar kijken.

De Real hot brass band, die al even hels en hot zijn als die Amazones.

Het vuurwerk deze avond en...en...ik vind er alles fijn aan.