25-08-06

 

 

En wat ik nog zeggen wou

Pause

Tijd voor dit

Nu ik het meeste gedaan heb wat ik me voor nam.
En dat glaasje heb ik ook dubbel en dik verdiend.

Dringend

Ik moet er vandaag eens grondig invliegen.
Anders word het hier een mesthoop.
Dus computer dicht, werkgerei bij de hand...

En computerke niet lonken hé of "I shoot you"

p.s. Dat niet echt hoor, want je bent voor mij wat de auto voor de man is

En dank zei jou kan ik mijn vrienden bloggers iedere dag weer,

" Een prettige dag "

wensen.

24-08-06

Breien deel 3 vervolg en einde

Zes jaar geleden, mijn tweede kleindochter is dan negen jaar zegt ze:”Mémé zou jij

mij kunnen leren breien?” Ik stond versteld. Welk kind wil nu nog breien? Maar ik had er veel plezier mee. Onmiddellijk een paar steken opgezet en eerst geleerd hoe je rechts moest breien. Na een heel stuk hoe je averechts moest breien.

Zij is linkshandig maar het ging heel vlot op de manier dat ik het zelf deed.

Al gauw was ze niet meer tevreden met dat eenvoudige werk. Ze wou een pull voor haar eigen breien. Intussen vind mijn dochter een mevrouw, een gewezen schooljuffrouw, die zich de woensdag namiddag, ontfermt over kinderen die willen breien. Mevrouw “Bellemain” heeft haar naam niet gestolen. De kinderen zitten daar in groep in haar salon te breien. Om vier uur een hapje met een drankje. Het is er echt knus.

Daar breit ons Julieke een paar mooie stukken, waar onder een jasje en broek voor een teddybeer, een pullover voor haar jongere zusje. Werkjes zo mooi dat ze in een breiwol zaak hun plaats waard zijn.

Dan begint ze de hogere school, heeft teveel werk met haar studies en ook met haar danslessen. Ze danst klassiek en ook moderne dansen.

En wat gebeurt er nu? Marie(10) wil ook leren breien. Ik heb nochtans de indruk dat het bij haar alleen een gril is. We zullen zien…

Hoeveel kinderen willen dat nog leren.

Hoeveel jonge mensen kunnen dat?

Las je al de twee vorige berichtjes ? Ze horen hierbij.

Breien deel 2

Eens de schoolbanken verlaten kwam er van breien niets meer in huis. Toen mijn vriendin Rosa en ik zo een jaar of veertien waren wisten we niet wat te doen. Ze zei aan haar vader (ze verloor haar moeder als kind):”Pa ik verveel mij”. Waarop haar vader onmiddellijk uitschoot:” Pak dat breiwerk dat daar al jaren in de schuif ligt, je zal je dan niet vervelen”.

Hahaha, onze bui was zo over en ze heeft die pullover nooit afgebreid.

Toen ik mijn derde kind verwachtte kreeg ik zin om te breien. Dat ging een tijdje mee, daarna kreeg ik een eenvoudige breimachine. Aan die machine beleefde ik veel plezier. Pullovers voor de kinderen, lange broeken, truitjes voor mezelf…

Ineens viel het weer stil, eigen werk was toen geen mode meer, zo gezegd.

Jaren later had ik een schoonzus in Parijs en ze breidde bijna dag en nacht. Als ik met iemand over haar praat die haar wel eens zag vragen ze of het die is die breit.

En dan twintig jaar geleden ging ik grootmoeder worden. Weer de breiboekjes boven gehaald en maar breien. Het werden heel mooie stukjes. Meestal met sokjes erbij. Intussen verwacht ik ook een kindje. De breiwoede verdubbelde ermee.

En dat duurde zo wel een paar jaartjes. Er kwamen nog kleinkinderen. En breien maar. Toen werden ze te groot en hield ermee op.

Dat was zonder de buurvrouw gerekend. Mijn zoon kreeg bij ieder feest of verjaardag een zelf gemaakte trui.

Tot ze op zekere dag heel haar stock breiwol verwerkte. Eentje voor haar man, eentje voor haar kleinzoon, en eentje voor onze pruts die ze toen opving, terwijl wij werkten.

De kleinste heeft er véééééle jaren van genoten. Gelukkig heeft hij die van de man niet gekregen anders liep hij hier nog jaren met dezelfde trui.

 

Dit deeltje is het vervolg van het vorige bericht. Als je ook eens wil lezen? En straks het vervolg en einde.

Breien deel 1

Wij leerden al heel vroeg breien in school. Het eerste breiwerk(eerste leerjaar of 3de kleuterklas) werd toen op 2 latten met nagels gebreid. Je draaide dan de wol kruiselings rond iedere nagel en dan nog een tweede rij erop, dan met een soort stopnaald werden de onderste steken boven de andere gehaald. Dan weer een laagje rond de nagels enzovoorts. Dat werd dan een mooie sjaal. Dat deed ik wel graag.

Later werd het moeilijker met twee breinaalden. Je stak die twee naalden onder je oksels en dan meestal met je tong tussen de lippen de steken proberen te maken door de wol rond die stokken te draaien. Dan kwam het moeilijkste, namelijk die steek op de andere naald te krijgen zonder dat de anderen in het niets volgden.

Op de duur ging het wel wat vlotter, nu en dan een steekje laten vallen die je dan trachtte terug naar boven te halen met een haaknaald. Maar als je het niet zag en al een eindje verder was, kreeg je een gat in je werk .

Iedereen kreeg dat breien wel onder de knie maar niemand deed het graag. We breiden dan een paar naalden in school en kregen als opdracht voor de volgende les, zoveel rangen of centimeters te breien. Centimeters waren gemakkelijker want dan trok je eens deftig aan dat gebreide stukje . Gelukkig mijn mama kon goed breien en deed het dan soms voor mij.

In die tijd breiden we een pullover voor onszelf, een hartverwarmertje voor een baby, we haakten een zakje en nog veel meer.

Later leerden we hoe je kousen met vier naalden moest breien.

Dat was pas een stunt vooral als je aan de hiel kwam. Mama kon dat ook niet maar deed haar best voor mij . Ze vergat ook nooit eens een onregelmatige rij te breien zodat het meer op mijn werk zou trekken.

Donderdag

23-08-06

Romantisch

Een heel mooie en creatieve dag gehad. Jullie zien het zeker wel aan mijn blogje, dat ik weer met het uitzicht ervan bezig was. Ik ben echt in mijn schik er over. Het wordt stilletjes aan zoals ik het wens.

Daarstraks ook goed nieuws van mijn jongste. Hij heeft misschien heel goed werk gevonden. Maar niet te hoog springen. Dat zullen we overmorgen met zekerheid weten.

Het nieuws over mijn schat in Frankrijk is niet zo schitterend. Toen hij zondag een krab aan het vangen was, viel hij door het wilde water in zee. Hij kwam met zijn hoofd op een rots terecht en stond vol schrammen op zijn benen. Daar had ik gisteren een paar foto’s van gezien. Niet mooi.

Deze avond een half uur aan de telefoon met hem geweest. Toen hij mij vroeg of ik nog van hem houd( ja dat gebeurt hier ook nog) zei ik dat ik hem wel mis en dat ik iets heel moois ging opsturen.

Eergisteren zette ik namelijk een postje hier met een link om een toetje. Die zanger heb ik niet zonder toeval gekozen. Hij lijkt geweldig op mijn man in zijn jonge jaren. Ik kijk gedurig naar dat “toetje” en voel me dan in een romantische bui.

Dus stuurde ik dat naar de pc van het neefje ginder met het bericht:”Laat dat, aan je nonkel zien en zeg hem dat het is of hij voor mij zingt. Als antwoord kreeg ik dit:” Dat maakte sensatie! Iedereen kwam er naar kijken”. Ik zie ze zo voor dat scherm staan.

Ik weet zeker dat er een Italian macho een traantje weg pinkte.

Waarheen gaat deze reis?

Jong en blij

Gaan we vrank en vrij

er vandaag weer eens fijn vandoor

Waar we gaan, gaat dit lied met ons mee,

Hoor maar het klinkt over

dal en over zee.

Wij zingen vrolijk en luid

Op zo'n overheerlijke dag...

 

Oei, oei, oei bijna middag, dan ga ik nu ontbijten

Leuke dag gewenst!