28-02-13

"Spring"

Alhoewel de lente in aantocht is, is daar nog niet zo veel van te merken. Buiten is het berekoud. 

Iedere dag die begint word er iets meer gedaan die me het lentegevoel geeft. Voor de ramen is het nog het moment niet. De badkamer en de keuken kregen wel al een grondige beurt.

En ik ben aan het bakken en koken geslagen. Deze week probeerde ik een wortelcake met spekjes. Vandaag bakte ik een brood. Gewone gerechten komen er ook op tafel. Als er veel is eten we samen met mijn kleindochter die nu op het gelijkvloers woont. Ik vind het geweldig leuk dat ik nu meer iemand van mijn grote kleinkinderen, om me heen heb.

Onlangs gingen we op een liefdadigheidsdiner. Daar het ging om een Equatoriaanse familie te helpen, maakten we nu eens kennis met het eten uit dit deel van de wereld. Het heeft gesmaakt en is wel voor meer vatbaar.

We beginnen ook al plannen te maken om er eens op uit te trekken. Ik hoop op mijn vrienden en vriendinnen om eens samen op uitstap of op de koffie te gaan. Alle voorstellen zijn welkom en anders maak ik wel een afspraak.

En...wij boekten al voor de 2de "THUIS"reis! Dit jaar gaan we samen met onze idolen naar Rhodos. Griekenland, daar was ik nog nooit. Het is pas in oktober maar de maanden vliegen voorbij. voor we het weten zijn de lente en ook de zomer ook al weer voorbij. Ho, nu loop ik wel iets te vlug van stapel...

Dat komt zeker uit levensvreugde. Ik zat weer eens te mijmeren over vroeger en daarbij bedacht ik hoe leuk het is om te mogen zeggen, aan sommigen van mijn vrienden, dat we nog kunnen terug denken aan de jaren dat we elkaar voor het eerst hebben ontmoet. We waren toen nog zo jong en nu draaien we al dicht rond de zeventig als we die al niet voorbij zijn!

Daar ga ik nu iets op drinken. Mijn man heeft hapjes gemaakt met pruimen in spekrolletjes, kaasblokjes en paprika chips.

Santé! Gezondheid! Cheers!

tulpen.jpg

 

11-02-13

Sneeuw

Verleden woensdag vlogen we naar Zweden. Bij onze aankomst in Stockholm kregen we meteen een hevige sneeuwbui. Het sneeuwt hier al sinds november, alles ziet wit. We hebben nog twee uur reizen met de trein. Het prachtige witte landschap gaat aan ons voorbij. Het blijft nu al wat langer licht. Als we om vijf uur in Gävle aan komen is het nog maar pas donker. We worden opgewacht door heel het gezin van stiefzoon.

Pictures.jpg

 

Koude of sneeuw houdt hier niemand binnen. Er ligt ook geen smerige smurrie door het strooien van zout. Tractors met sneeuwruimers schuiven de sneeuw naar de kant. Overal liggen er grote hopen aan weerszijden van de weg. Als je goed kijkt zie je zelfs muren van hard ijs onder de sneeuwlaag. Je zou er zelfs sculpturen uit kunnen hakken. De parken en minder bereden wegen liggen onder een wit tapijt.

Pictures2.jpg

 

De eerste twee dagen vond ik het fijn maar ik begon er gauw genoeg van te krijgen. Vooral als je ergens naar toe gaat zoals een winkelcentrum, een koffie gaan drinken of bij iemand op bezoek, is het gedurig aan en uitkleden. En dan loop je met een halve garderobe op je armen. Kleine kinderen hebben geen pulls en dikke broeken. Ze zijn meestal gekleed met broekkousen of een legging, en een bloes of T-shirt. Daar boven op trekken ze een skipak aan die gemakkelijk af en aan te doen is.

Pictures1.jpg

 

Zaterdag gingen we naar de mooie kapel een eindje buiten de gemeente. Het ligt aan een recreatiecentrum waar je kunt skiën op echte sneeuw! We waren er verleden jaar al om Leona te dopen. Nu was het de beurt aan Enzo. Het leek wel een herhaling van de vorige keer. De kachel die stond te ronken en waar nu en dan iemand een houtblok op smeet. Dezelfde genodigden, dezelfde priester, dezelfde ceremonie.

Pictures5.jpg

 

Het gezellige zaaltje waar we de taart gingen eten was niet hetzelfde. De mama, die banketbakker op het cruiseschip is, waar we drie maanden geleden mee reisden, had de taart gemaakt.

Pictures4.jpg

 

’s Avonds vierden we thuis verder en daar kwam de verjaardag van stiefzoon nog bij. Eten en drinken bij overvloed tot in de vroege uurtjes…

Pictures3.jpg

 

Zondag deden we een flinke wandeling en gingen even naar een kleine rommelmarkt.

Maandag valt er de hele dag sneeuw. Geen grote vlokken, het lijkt wel regen maar het dikt het wit tapijt verder aan. Hopen sneeuw, witte straten, daken, ondergesneeuwde fietsen en banken. Het is iets minder koud. Ik ben er beu op gekeken. 

P1090435.JPG

 

05-02-13

Zweden

Vandaag krijgt het huis een flinke kuisbeurt en dan zetten we onze koffers klaar!

Zweden is onze bestemming. Zaterdag word de kleine Enzo gedoopt 

Suede 2012 N0V 084.JPGen dat mag farfar (=grootvader,papa's vader) niet missen.

Weer een paar dagen genieten van even niets aan het hoofd en niets in handen Knipogen Het is er wel erg koud en een ligt een flink pak sneeuw.

01-02-13

1953-2013

Net zoals Mizdd en Magda herinner ik mij nog het één en ander over deze vreselijke gebeurtenis die Holland in diepe rouw dompelde in de nacht van 31 januarie en 1 februari.

Ondanks het de nacht, volgend op mijn verjaardag was, herinner ik mij niet de verjaardag, wel de overstromingen. 

Mijn vader kwam die dag terug thuis van waar hij met zijn fiets naar toe gereden was en vertelde dat er water tot op de grote markt aan het stadhuis stond. 

Hij vroeg aan mama mij mee te nemen om te gaan kijken hoe het water te keer ging. Hij wist toen nog niet hoe erg het in Holland gesteld was.

Mama liet mij niet gaan omdat ze het veel te gevaarlijk achtte. De storm was immers nog niet gaan liggen.

Weken lang werd alles langs de kranten en de radio door gegeven. De volwassenen waren er zeker erg mee bezig. Wij kinderen beseften het allemaal nog niet zo.

En toen brak de konijnenziekte uit. Myxomatose. Dat was zeker het gevolg van heel die water ellende.

Op vele plaatsen te dicht bij zee, rivieren, bergflanken, volkanen en zo meer, bouwt men. Op zekere dag neemt de natuur echter terug wat de mens hem ontnam. Met de trieste gevolgen van dien.

* * *

31 januari 1953, was misschien wel de dag vóór de overstroming, dat ik met mijn vriendin A. van school kwam.

Het stormde en we konden met moeite vooruit. Op de hoek van de Lippenslaan en de Sebastiaan de Nachtegalestraat, die zich aan het rond plein aan de kerk bevond bleven we een tijdje tegen de wind in, naar adem snakkend simuleren dat we konden vliegen. We strekten onze armen wijd uit en waagden het zelfs één been van de grond, naar achteren te houden. Soms praten we hier nog over.

Wij konden vliegen, in onze kinderlijke onbezorgdheid!