31-07-12

Een vonkje

vonkje.jpgSoms heeft men maar een heel klein vonkje hebben om je in een vuurzee van herinneringen te gooien.

Zo hoorde ik op de radio een liedje van Caterina Valente, namelijk “Sweethart my Darling, mijn schat.” Einde jaren ’50 brulde ik en zeker vele bakvissen ( nu tieners genoemd) van toen dit uit volle borst mee. We waren erg romantisch in die tijd en dat bracht om de haverklap LDVD (liefdesverdriet) met zichmee.

 Ik google’de naar you tube maar vond het niet terug in deze versie. Wel door Anneke Grönloch.

Het toetsenbord van mijn laptopje is zo gevoelig dat ik bij een ander liedje terecht kwam. “Och was ik maar bij moeder thuis gebleven” van Johnny Hoes. Een zin in dit liedje bracht me in gedachten bij de kazernepoort en dat was dan “Ik sta op wacht”. Daarbij dacht ik dan weer aan de jongens van toen. De meesten van hen waren toen soldaat. Niet omdat het hier oorlog was maar omdat het in die jaren verplicht was om zijn militaire dienst te doen rond hun 18de jaar. Die verplichting bleef nog tot de jongens van 1971 denk ik. Mijn oudste zoon was nog op het nippertje van die laatste lichting.

Mijn gedachten vlogen naar 1963. Ik kwam in Brussel toe en werkte als intern dienstmeisje. Om de 14 dagen mocht ik naar huis. In de gangen van het station zag je toen veel soldaten die ook naar huis mochten voor een paar dagen. In de gangen van het Noord station zag je dan Militaire Politie patrouilleren. Grote mooie jongens in uniform met spierwitte riem en witte slobkousen. Al wat in koper was blonk als een spiegel. Zwarte bottinnen inbegrepen. Aan de riem een zwarte knuppel. Ze marcheerden fier door die gang, hun kepie ver voorover tot op hun neus en letten er op dat de naar huis reizende soldaten zich goed gedroegen.

Het liedje “zeeman” bracht me in gedachten terug op de fiets met mijn vriendin op weg naar Zeebrugge waar we naar de matrozen op de aan wal geankerde boten gingen kijken. De jongens waren mooi en die kostuums die ze droegen al even zo. Broek en bovenstuk donkerblauw, bijna zwart, aan de lenden heel gespannen, alsof ze allen een wespentaille hadden! De broek had wijde broekspijpen die vanaf de knieën tot beneden horizontale accordeon plooien, hadden.

Het bovenstuk had een grote vierkante kraag die over hun rug hing en was afgeboord met witte strepen. Op het hoofd een witte kepie met donkere boord en een goudkleurig anker op de voorkant.

Je had ook de luchtmacht. Die hadden een mooi blauwgrijs uniform en een kepie. Daar een embleem met vleugels. Ik denk dat ik deze eigenlijk het mooiste vond. Het stond deftig. Ik raadde het wel eens aan, toen een vriendje onbeslist af vroeg bij welke unie hij zich zou in lijven. Vele van die “vliegeniers” zaten nog nooit in een vliegtuig en anderen willen na een eerste vliegreis niet meer in een vliegtuig.

Waarom weet ik niet. Ik vloog voor de eerste keer toen ik 50 was en vond het zalig, daar boven die wat-achtige wolken te zweven.

Sommige titels van liedjes die ik overliep brachten me terug thuis bij mama op zondagmorgen als de soep op de stoof stond te garen. Mama zong nooit maar floot dan met haar mond in een tuit en bolle wangen mee. Een er van was “Mein Mutter war ein Wienerin” en “Dein ist mein ganzes herz”.

En daarbij denk ik dat mama niet altijd van geluk floot maar ook van verdriet.

Mijn man zegt soms: “L’oiseau en cage, chante de joie ou de rage.”

Zusje vertelde mij onlangs dat als ze heimwee had daar in Gambië, vertelde over alle leden van de familie en ook over het fluiten van mama. Zij heeft echter niet zo lang als wij van mama’s fluiten genoten die op zusjes 14de jaar stierf.

Zo zie je maar dat hoe je het soms bekijkt of beoordeeld er in ieder mens een gevoelige snaar zit. Zelfs al denk je dat ze hard als staal, koel als ijs zijn, er warmte van binnen zit. Een klein vonkje kan het vuur warm en gezellig terug doen op laaien. Vuur veroorzaakt spijtig genoeg ook rook…

Ik hou me echter bij… waar het mee begon: “Een vonkje”. 

vonkje1.jpg

25-07-12

In het nieuw

De vrouw en kindjes op het eerste verdiep zijn voor een paar maand op vakantie naar hun land, Polen, vertrokken.

Haar man maakte van de gelegenheid gebruik om de muren een andere laag verf te geven en de meubelen te herschikken. Zo kan hun oudste kind nu in zijn eigen kamer en zijn zusje nog een tijdje bij de ouders slapen. Of hij dat goed zal vinden weet ik niet Onbeslist

Mijn man vond het een geschikt moment om de ramen bij hen aan de buitenkant te vernissen. Hij had geluk dat het een dag of twee droog bleef.

Hij kreeg het letterlijk of beter figuurlijk te pakken! Toen het er op leek dat we geen zomer zouden hebben en het gedurig regende, besloot hij onze woonkamer op te frissen! Hij had het al zo dikwijls beloofd maar was er nooit toe gekomen. Hij zegt van zich zelf dat hij lui geworden is. Het was al 9jaar geleden! (Toen had hij iets goed te maken)

Meteen toen hij het er over had ging ik met hem de verf halen zo kon hij beginnen wanneer hij wou.

Dus verleden week dinsdag 8uur, trok hij zijn werkplunje aan en begon in het salon. Om 19uur zaten we al netjes opgeruimd in de zetel naar het journaal te kijken.

Juillet 20121.jpg

De vaart bleef er in en de dag erop was het aan de eetkamer Verrast. Ik sleurde de meubels en de stelling waar hij op stond met veel moed van de ene naar de andere kant. Als hij maar besloot om verder te doen!  Met die stelling liet ik hem echt alle hoeken van de kamer zien, hahaha...

Terwijl hij met de Java pure van Colores del Mondo de rand tussen het plafond en de muren verfde vond ik het een mooie kleur om de schouw in de keuken achter de brander te doen. Dit deed hij als verassing toen ik boodschappen ging doen.

Maar nu vond ik dat blauwachtig grijs van de muren er niet bij passen. En wat kreeg ik te horen? "Als je wilt dat ik de keuken herschilder dan gaan we de verf halen en doe ik het een dezer dagen." Ik geloofde mijn oren en ogen niet. 

21 Juli was het Nationale feestdag en ik had wel zin om eens tot aan het Warandapark te gaan waar altijd iets te doen is, bij deze gelegenheid. Het was mooi weer en de nationale drach (regenbui) bleef uit. Maar ik had geen zin om een voet te verzetten. Tegen 17uur besloot ik nog vlug de keukenmuren met amoniak af te wassen. Dat gaf de boost aan mijn man om verder te schilderen. En zo is ons hele huis weer netjes voor een paar jaar.

In het hele gebeuren heb ik toch iets te betreuren. De tweede dag werden we 's morgens, klokslag zeven opgeschrikt door een hels lawaai. Ik dacht dat het mijn man was die al op de stelling stond en gevallen was. Manlief dacht dan weer dat het mijn zusje was die iets voor had in de logeerkamer. 

Na alles grondig nagekeken te hebben vonden we ineens glasscherven in de woonkamer. het was mijn glazen wandklok die gevallen was. Juist er onder stond mijn mooie vaas ooit eens van mijn dochter gekregen en mijn nieuwe laptop die aan het op laden was. Maar niets anders dan alleen de klok, sneuvelde.

Vandaag vernistte mijn man nog een raam waar hij vorige keer niet bij kon. 

Maar goed dat het nu gedaan is want de zomer kwam onverwachts een staaltje van haar kunst tonen. Nu is het hier puffen. Ik kreeg het zelfs benauwd van de warmte deze morgen bij het boodschappen doen.

Nu zit ik te genieten van het zo geslaagde effect van het nieuwe kleur in huis.

23-07-12

Isolatiemateriaal?

Vele keren zat ik voor mijn virtuele bladzijde met mijn klavier onder de hand. Geen letter, geen woord kwam er uit. Mijn hoofd leek weer eens met isolatiemateriaal gevuld. Ik wil wel vertellen maar het geraakt er niet uit.

Toen we thuis kwamen van het zo geslaagde Portugees feest in St.Gillis Brussel, kreeg ik die avond nog nieuws van mijn dochter. Terwijl wij aan het feesten waren zat zij op de urgentie dienst van het ziekenhuis. Ze had een thrombose in de nek (Vena jugularis externa). Een klonter bloed van iets meer dan 2cm.

Iets dat een mens al gauw bang maakt en nog banger als het om je kind gaat. Ze is nu al een maand in behandeling. Bijna alle twee dagen bloedonderzoeken, de andere dagen bij de dokter of in het ziekenhuis om de gepaste medicatie te vinden. Het gaat intussen wel beter maar nog altijd in het oog te houden.

We gingen een dag naar Middelkerke waar mijn dochter en kleindochter een korte vakantie namen om hun zinnen te verzetten.

Middelkerke 11juli 2012.jpg

Mijn kleindochter is intussen gediplomeerd als dokter in de geneeskunde. Nu nog enkele jaren specialisatie studeren!

Haar zus behaalde haar diploma logopedie en mijn kleinzoon heeft zijn rijbewijs.

Een reeks van positieve en negatieve dingen wisselen zich zo af.

Toch is het niet dat we daarom niet verder doen. Nu en dan hebben we Emeron in huis. We kregen bezoek van stiefzoon met vrouw en kind. Schoondochters oudste dochter was mee. We deden een paar wandelingen door de stad en ik ging met het meisje het Atomium bezoeken.

Photos Juin 20126.jpg

Photos Juin 20125.jpg

Eindelijk kon “nono” samen met zijn twee zoons en hun kinderen op de foto. Het was toch een heel karwei eer ze er allemaal deftig op stonden. Als de een er goed op stond was de ander er niet echt bij. En in september komt daar nog een spruitje bij. Wat het is weten we niet.

Juin Suedois BXL Em.jpg

Juin Suedois BXL Em1.jpg

Normaal had ik een afspraak gepland met een blogster die naar Brussel kwam. Deze ging niet door en werd verzet naar september. Ik kijk er al naar uit.

En dan hadden we ook nog het zomer bal bij de Portugese vereniging in Brugge. Dit keer met een varken aan het spit. Het weer deed niet mee maar dat versomberde onze stemming niet. De zomer bleef uit dit jaar en dat zijn we nu stilletjes aan gewoon geraakt.

baile com porco.jpg

Ik telefoneerde, met mijn hartsvriendin en mijn dochter kwam natuurlijk ter sprake. Zij had bijna even slecht nieuws over haar zoon. Het is alsof we bijna alles op de ongeveer zelfde momenten delen in ons leven.

Volgende maand hebben we weer bezoek uit Zweden. Twee dames…

Een andere vrolijke noot is dat ik een reis naar Turkije geboekt heb met de acteurs van THUIS!

Verder nog ander nieuws. Rond de nieuwjaardagen voelde ik me niet te wel en had paniek aanvallen over mijn zusje in Afrika. Ze was toen al een jaar weg en ik hoorde helemaal niets meer van haar. Ik stelde me van alles voor. Tot ik haar dan toch eens hoorde en het goed met haar bleek te gaan. Een hele opluchting. Toch hadden we bij haar vertrek, niet zo een goede verstandhoudingsband.

Tot ik nu verleden week vernam dat ze terug in het land was. Ze werd echter niet met open armen ontvangen door iedereen. “Dakloos in eigen land”. Zo vernam ik nog maar eens hoe triest de omstandigheden voor hulp aan eigen volk hier in ons zo gulle land zijn.

Ze had maar een strohalmpje nodig om haar aan op te trekken om er niet onder uit te gaan. Niemand reikte het haar. Ze kreeg het wel toegestoken maar als ze het wou grijpen trokken ze het terug. Zo kwam ze bij ons terecht. Op een paar dagen is ze al een paar kilo’s bij gekomen en het duurde minder dan een week voor ze weer op eigen krachten haar eigen weg gevonden heeft. Erger dan alleen in de Afrikaanse bush kan het niet zijn. Het is maar in nood dat je, je echte vrienden kent. Ik hoop nog dat ze haar ervaringen eens zal kunnen vertellen in een dagboek.

Ik voel me weer goed want de belofte die ik ooit aan mijn mama deed maakte ik een heel klein stukje goed.

Ik kreeg deze week bezoek van mijn jongste kleindochter. Het was haar verjaardag geweest en ik had haar nog niet gezien om een geschenk te geven. Ik heb ook iedere keer iets dat ik opzij leg als geschenk als ze toevallig eens zou komen. Dit keer waren het mokken om zelf te beschilderen. Samen met haar en mijn zus maakten we er ieder een. 

Juillet 2012.jpg