31-07-12

Een vonkje

vonkje.jpgSoms heeft men maar een heel klein vonkje hebben om je in een vuurzee van herinneringen te gooien.

Zo hoorde ik op de radio een liedje van Caterina Valente, namelijk “Sweethart my Darling, mijn schat.” Einde jaren ’50 brulde ik en zeker vele bakvissen ( nu tieners genoemd) van toen dit uit volle borst mee. We waren erg romantisch in die tijd en dat bracht om de haverklap LDVD (liefdesverdriet) met zichmee.

 Ik google’de naar you tube maar vond het niet terug in deze versie. Wel door Anneke Grönloch.

Het toetsenbord van mijn laptopje is zo gevoelig dat ik bij een ander liedje terecht kwam. “Och was ik maar bij moeder thuis gebleven” van Johnny Hoes. Een zin in dit liedje bracht me in gedachten bij de kazernepoort en dat was dan “Ik sta op wacht”. Daarbij dacht ik dan weer aan de jongens van toen. De meesten van hen waren toen soldaat. Niet omdat het hier oorlog was maar omdat het in die jaren verplicht was om zijn militaire dienst te doen rond hun 18de jaar. Die verplichting bleef nog tot de jongens van 1971 denk ik. Mijn oudste zoon was nog op het nippertje van die laatste lichting.

Mijn gedachten vlogen naar 1963. Ik kwam in Brussel toe en werkte als intern dienstmeisje. Om de 14 dagen mocht ik naar huis. In de gangen van het station zag je toen veel soldaten die ook naar huis mochten voor een paar dagen. In de gangen van het Noord station zag je dan Militaire Politie patrouilleren. Grote mooie jongens in uniform met spierwitte riem en witte slobkousen. Al wat in koper was blonk als een spiegel. Zwarte bottinnen inbegrepen. Aan de riem een zwarte knuppel. Ze marcheerden fier door die gang, hun kepie ver voorover tot op hun neus en letten er op dat de naar huis reizende soldaten zich goed gedroegen.

Het liedje “zeeman” bracht me in gedachten terug op de fiets met mijn vriendin op weg naar Zeebrugge waar we naar de matrozen op de aan wal geankerde boten gingen kijken. De jongens waren mooi en die kostuums die ze droegen al even zo. Broek en bovenstuk donkerblauw, bijna zwart, aan de lenden heel gespannen, alsof ze allen een wespentaille hadden! De broek had wijde broekspijpen die vanaf de knieën tot beneden horizontale accordeon plooien, hadden.

Het bovenstuk had een grote vierkante kraag die over hun rug hing en was afgeboord met witte strepen. Op het hoofd een witte kepie met donkere boord en een goudkleurig anker op de voorkant.

Je had ook de luchtmacht. Die hadden een mooi blauwgrijs uniform en een kepie. Daar een embleem met vleugels. Ik denk dat ik deze eigenlijk het mooiste vond. Het stond deftig. Ik raadde het wel eens aan, toen een vriendje onbeslist af vroeg bij welke unie hij zich zou in lijven. Vele van die “vliegeniers” zaten nog nooit in een vliegtuig en anderen willen na een eerste vliegreis niet meer in een vliegtuig.

Waarom weet ik niet. Ik vloog voor de eerste keer toen ik 50 was en vond het zalig, daar boven die wat-achtige wolken te zweven.

Sommige titels van liedjes die ik overliep brachten me terug thuis bij mama op zondagmorgen als de soep op de stoof stond te garen. Mama zong nooit maar floot dan met haar mond in een tuit en bolle wangen mee. Een er van was “Mein Mutter war ein Wienerin” en “Dein ist mein ganzes herz”.

En daarbij denk ik dat mama niet altijd van geluk floot maar ook van verdriet.

Mijn man zegt soms: “L’oiseau en cage, chante de joie ou de rage.”

Zusje vertelde mij onlangs dat als ze heimwee had daar in Gambië, vertelde over alle leden van de familie en ook over het fluiten van mama. Zij heeft echter niet zo lang als wij van mama’s fluiten genoten die op zusjes 14de jaar stierf.

Zo zie je maar dat hoe je het soms bekijkt of beoordeeld er in ieder mens een gevoelige snaar zit. Zelfs al denk je dat ze hard als staal, koel als ijs zijn, er warmte van binnen zit. Een klein vonkje kan het vuur warm en gezellig terug doen op laaien. Vuur veroorzaakt spijtig genoeg ook rook…

Ik hou me echter bij… waar het mee begon: “Een vonkje”. 

vonkje1.jpg

Commentaren

Mijn moeder zong die liedjes ook, maar ze was dan geen bakvis meer.

;-)

Gepost door: ms | 31-07-12

Reageren op dit commentaar

hahaha ja maar het waren wel echte meezingers hé MS ;-))

Gepost door: emmy | 31-07-12

Ah ja..die liedjes stonden op de oude grammafoonplaten die we thuis hadden..die werden geregeld gedraaid! :-)
Ik vind ook altijd dat muziek herinneringen op kan doen vlammen..bij bepaalde liedjes weet ik nog precies wat ik deed toen die een hit waren en veel op de radio gedraaid werden.
Die marinekostuums zijn nog even mode geweest voor gewoon ook hè..heb nog een oude foto van m'n moeder waarop ze zo'n matrozenkraagje op haar jurk heeft.
Groetjesss!

Gepost door: mizzD | 31-07-12

Reageren op dit commentaar

Ja Mizzd zelfs kleine kinderen werden toen nog in een matrozen pakje gestoken. En ver voor mijn tijd was dit ook zo ;-))
Ik kan me ook zo laten meeslepen met de muziek en soms gaat het zo ver dat ik er een dip van krijg. Maar ik vind het toch zalig, zowel de goede als minder goede herinneringen.

Gepost door: emmy | 31-07-12

Ja..mijn moeder wás toen nog een klein meisje hè..op die foto hehe!

Gepost door: mizzD herself | 31-07-12

Een vrolijk humeurtje,een vriendelijke lach,
is het levensdeuntje voor elke dag.
Ik wens je een fijne dinsdag
Het was fijn hier te vertoeven op je mooie blogje
warme groetjes en een knuffelke
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 31-07-12

Reageren op dit commentaar

ik heb die liedjes ook nog gehoord van ons ma :-)
ik herinner me nog toen ik in de lagere school zat we tijdens soldatenweek een brief moesten schrijven naar een soldaat, ik heb er toen ook antwoord van gekregen :-)

Gepost door: fotorantje | 31-07-12

Reageren op dit commentaar

Dat werd vaak gedaan,naar soldaten schrijven.

Gepost door: emmy | 31-07-12

Hi Emmy!
Heerlijk hé om zo op youtube naar die nostalgische liedjes te luisteren, doe ik ook vaak! Ik geniet er met volle teugen van!
Groetjes

Gepost door: christa | 31-07-12

Reageren op dit commentaar

ja, jeugdsentiment. Hoorde het ook vandaag "my darling, mijn schat". Mijn moeder zong altijd, in mijn herinnering toch, veel van die liedjes en die zijn in mijn hoofd blijven hangen.

Gepost door: oma-moetje | 31-07-12

Reageren op dit commentaar

Hoe mooi heb je het allemaal verwoord, zalig zoiets te lezen, ik ben altijd zo blij als iemand iets van zijn jeugd vertelt, de wereld zag er toen toch helemaal anders uit, en ja ik ga ook soms op you tube om de liedjes uit mijn jeugd nog eens te zoeken, en dan komt alles nog eens terug (in gedachten natuurlijk)
In mijn jeugd was het de vrije radio's die furore maakten, wat was ik een superfan van radio Veronica. Was zo verdrietig toen het gedaan was.
grtjes hoor, en vertel nog maar wat uit je jeugdjaren super is dat!

Gepost door: emily | 01-08-12

Reageren op dit commentaar

Veronica en een paar anderen dat was de top voor de jeugd van toen! En 's avonds luisterden we op de eerste transistorkes naar BBC :-)

Gepost door: emmy | 01-08-12

Je fijne verhalen doen me ook terugdenken aan de liedjes van Jo Leemans en het orkest van Francis Bay, het eerste BRT orkest. Haar vertaling van Que Sera van Doris Day werd heel beroemd. En dan waren er ook de zondagnamiddagen in de cinema met al die films geschikt vanaf 14 jaar zoals Ramona en de eerste Elvis film GI blues. Inderdaad het jeugdsentiment vlamt weer op.
Lieve groetjes.

Gepost door: Leva | 01-08-12

Reageren op dit commentaar

Francis Bay was toen het orkest van de TV hé en Jo Leemans hoorde er natuurlijk bij. Je had toen ook Jaques Raymond en Bob Benny. Pure Nostalgie Leva.

Gepost door: emmy | 01-08-12

Hi Emmy,

Het is een mooi verhaal van uw tijd, het is precies een samenvating van een deel van uw leven. Mooi om te lezen. Spijtig ken ik veel liedjes niet ;-) Het tijd gaat snel maar chapeau, U hebt altijd iets speciaal om te herrinneren.


Wel, we gaan samen dit tijd, NU, nog genieten.

Groetjes -met glimlach-

Gepost door: Hallo | 02-08-12

Reageren op dit commentaar

Ja en dat worden dan herinneringen voor morgen Hallo ;-))

Gepost door: emmy | 02-08-12

Een knuffel is een prachtig geschenk,
past altijd en is gemakkelijk
om terug te geven.
een fijne donderdag wens ik jullie
liefs dolfijntje

Gepost door: dolfijntje | 02-08-12

Reageren op dit commentaar

Fijn om jou hernneringen te lezen. Veel van die herinneringen maken ook deel uit van mijn herinneringen.Maar wat me het meest frappeerde in deze herinneringen is die van de kledij van de matrozen. Ik zie zo mijn broer weer voor me toen hij fier als een gieter als marinier voor de eerste keer een weekend naar huis kwam. Mijn moeder en ik lagen krom van het lachen.Die wijde broekspijpen in de plooi ( ik geloof dat dit de 7 zeeën voorstelde) die slingerden als ene rok rond hel als hij ons salueerde!! Mijn moeder heeft nog datzelfde weekend die broekspijpen een heel stuk vernauwd.

Gepost door: magda | 04-08-12

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.