26-12-10

Nu is het genoeg

Nu, is het stilletjes aan genoeg geweest, met de sneeuw! Ik begin het echt niet meer leuk te vinden.

Dagen en nachten lang kon het kind niet naar huis.

Toen het eventjes beter ging en wij hem bij zijn papa en mama konden brengen, sloeg het weer om en nu krijgen we hem niet meer in ons huis. Nu zit ik hele dagen in hun huis en snak er naar om overdag ook eens thuis te zitten.

Nono neemt de wagen niet, met dit weer. Hij heeft het ten andere moeilijk met zijn rug. Hij is namelijk 2 keer van de ladder gevallen bij het uitvoeren van een klus.

Niets gebroken maar hij kan sindsdien niet meer liggend slapen en brengt de nachten in de zetel door.

De metro is, tot nu toe, het enige regelmatige vervoer.

Maar ik durf niet meer. Met de kinderwagen kunnen we ook niet. De metro ingangen zijn gevaarlijk. De trappen liggen er bevroren en besneeuwd bij.

Dit jaar ging Kerstavond voorbij als een doordeweekse avond. Kerstdag zelf zaten we, zoals nu, in het huis van mijn zoon en schoondochter.

Van hieruit hebben we zicht op een klein park met een vijver. Met dit weer ligt het mooi wit en het water is bevroren. Er woont een reiger die iedere morgen, op dezelfde plaats, pootje baadde. Nu doet hij het op een andere plaats waar het water, ik weet niet hoe, zeker warm gehouden word. De eenden zwemmen er nog lustig rond.

Bij de eerste koude golf geraakte er een eend in het ijs vast gevroren. Na enkele dagen, toen het iets dooide, zag ik, dat een paar roofvogels er een festijn van maakten. Nu blijft er niets van over.

Nu en dan komen er een paar kinderen sleetje rijden.

Ik zie er soms twee honden met hun baasje. Eén van hen rolt zich in de sneeuw dat het een plezier is.

Een ander hondje met korte pootjes, zijn buikje in de sneeuw hangend, leid zijn baasje door het park. De man zou liever gewoon langs de stoep willen wandelen, maar het hondje wil door het park!

Deze voormiddag vielen er al weer een paar sneeuwbuien.

Mijn andere kinderen en kleinkinderen zag ik ook nog niet, door de hele situatie. Spijtig.

Ik snak er naar dat alles weer normaal word en dat ik weer te voet met de kinderwagen, mijn wandeling naar huis kan doen.

Vandaag hebben we enkele foto’s in de sneeuw gemaakt.

sized_Hiver 2010 (24).jpg

sized_EMERON 227.jpg

 Ik hoorde dat er dit jaar zeker een Elf stedentocht komt! Dat is dan wel in Nederland maar ik vind het altijd een leuke bedoening. Het wilt ook zeggen dat het een strenge winter is. Het brengt me terug naar vroegere jaren, toen we nog echte winters hadden.

Gelukkig kon ik toch mijn eindejaars kaartjes schrijven en posten. Alleen pech omdat de postbode hier niet alle dagen kon komen.

En na dat ik deze tekst schreef had ik toch het geluk, met de baby naar huis gevoerd te zijn. Zo kan ik morgen lekker in mijn eigen huis zijn!

Nu spookt er al de hele avond een liedje in mijn hoofd. Het gaat zo: Mais a part ça, tout va très bien Madame la Marquise…

Het bestaat ook in het Nederlands gezongen door Albert Vermeersch (Alberto Vermicelli, van Samson en Gert)

sized_Hiver 2010 (21).jpg

23-12-10

Feesten

Kerstmanneke.jpg

16-12-10

Hij staat

Hij staat er!

Gisteren maakte ik er toch mijn werk van om de Kerstboom te zetten.

Ik aarzelde wat of ik het zou doen of niet, wegens het werk dat ik er weer aan had. Toch kon ik het niet laten. Het is immers de eerste Kerst voor mijn kleinzoon. We hebben al geen foto's kunnen nemen in de sneeuw en ook niet met Sinterklaas. Spijtig.

Sneeuw komt er zeker nog maar de Sint is weg tot volgend jaar.

Mijn kerstboom heeft lichtjes die er vast aan zijn. Dat is al een hele versiering op zich zelf.

En...ik nam het besluit er bijna niets aan te hangen. Waarom heb ik altijd het gedacht dat het bont en kleurijk moet zijn. Dat is mijn gevoel voor gezelligheid!

 arbre de noel.jpg

Het resultaat mag er toch zijn en ik heb me al een paar keer herpakt toen ik de drang kreeg om er toch een paar rode bollen bij te hangen, om het geheel wat op te vullen, hahaha... Alleen het vogeltje, dat thuis bij mijn mama aan de kerstboom hing, mag er bij!

kerstvogel.jpg

Gisteren avond bekeek Emeron het maar met een kritisch oog en leek te denken: "Wat doet dat ding daar". 

Deze morgen is de pret er al weer af. Ik wou de tijdschakelaar aan de verlichting koppelen en deed de zekeringen springen. Het was niet in de doos hier boven maar in de kelder. Daar stond ik dan, met het kind en geen licht. Het was nog redelijk donker. 

Gelukkig botste ik op de onderbuur toen ik wou zien of zij licht hadden. Wat wel bleek. Oef dat was al een opluchting dat ik de generale niet deed springen. Hij ging het terug inschakelen.

Ik ga maar wachten tot mijn man in huis is om die lichtjes nog eens te proberen. Of ligt het misschien aan de tijdschakelaar? We zien wel.

Zonder licht vind ik de boom natuurlijk kaal Onbeslist Maar ik hou me in...niets er bij!!!

P.S. Ik vergat nog te melden dat het vandaag 15 jaar geleden is dat ik met mijn man in het huwelijksbootje stapte.

14-12-10

Jaar overzicht

Weer een jaar met meer positieve, dan negatieve gebeurtenissen.

Het begon met de geboorte van de kleine Soan, zoontje van mijn nichtje. Tien dagen gasten uit het Zuiden van Frankrijk voor deze gelegenheid.

Het was echt winters weer met een dik sneeuwtapijt die er enige tijd bleef liggen.

Wij kwamen te weten dat ons komende kleinkind een jongetje zou zijn, tot grote vreugde van mijn man. Zijn familienaam was gered!

Ik vierde mijn 65ste verjaardag en ben van dan af op pensioen.

* * *

In februari ligt de sneeuw er nog en het is bitter koud.

Ik val en bezeer mijn knie die een tijdje blauw en gezwollen is. Niets erg.

Wij krijgen bezoek uit Zweden. Zij vinden het hier kouder dan ginder!

En het plafond op de gelijkvloers valt in door een lek onder het bad op de 1ste verdieping.

Ik voel mij moe door al die drukte en stop even met mijn blog.

* * *

Ik vier mijn verjaardag pas in maart, met familie, vrienden en blog vrienden. Een heel geslaagd feest!

Bij een bezoek aan mijn zus loop ik Jens en Julia uit thuis tegen het lijf.

* * *

Einde April, naar Brugge voor de BBQ bij de Portugese vereniging Vlaanderen-Lusitania.

Mijn dochter ontmoet eindelijk een metgezel! En ons Marie een eerste vriendje.

Ik neem weer een pauze op mijn blog.

* * *

Ik maak enkele geleide wandelingen om wat afleiding te hebben, en leer intussen nog iets bij.

Eén van mijn beste vriendinnen komt haar en mijn verjaardag samen, vieren in Brussel.

Op 1 mei gaan we naar Genk en heb er een fijne dag met vrienden.

De 23ste Mei krijg ik nog de kans om naar de BBB te gaan. Geen grote toeloop maar des te gezelliger!

Twee dagen later wordt ons kleinkind geboren.

* * *

Tijd om wat stoom af te blazen. Wij hebben echter weer bezoek uit Zweden.

Mijn zus word geopereerd. Wij gaan haar bezoeken in het revalidatie centrum in Bredene waar ik mijn beste vriendin tref. Weer een fijne dag!

* * *

Juli

Wij gaan nog eens naar Brugge met oudste kleindochter. Het regent pijpenstelen vanaf dat we » van de trein stappen tot we er terug opstappen.

En een dag naar zee met de trein en de baby. Bezoek aan watervrouwtje.

De kinderen en kleinkinderen gaan de ene naar Amerika en de anderen naar Sicilië, op vakantie. Wij blijven thuis. Dit jaar nergens naar toe.

Ik neem de opvang voor Emeron op mij en marcheer dagelijks een paar kilometers met hem, waardoor ik op mijn ideale gewicht kom. Ik voel er mij goed bij.

Er komen veranderingen op de blogs.

* * *

Met de baby naar Boterhammen in het park, waar ik een tijdje met Magda kan babbelen.

* * *

Wij zijn intussen al september en ik doe dagelijks mijn wandeling, tussen Jette en Laken.

Ik krijg nog een uitnodiging van een vriendin, voor een wijn en kaas avond. Fijn weerzien.

Mijn beste vriendin geeft een feestje voor haar 65ste verjaardag in Knokke.

* * *

Kort daarop een citytrip van een paar dagen naar Amsterdam .

De broer van mijn vriendin overlijd plots en zij krijgt een hartaanval.

* * *

Ons kleinkindje word gedoopt.

Vriendin ondergaat een open hartoperatie.

* * *

Deze maand kwam mijn man zijn zoon nog, uit Zweden met groot nieuws.

Hij wou zeker niet achter blijven tegenover zijn klein broertje en kwam ons groot nieuws melden!

Mijn man zal dan toch nóg eens opa worden. Zij verwachten een baby voor ongeveer dezelfde datum als de kleine Emeron geboren werd. Wat het zal zijn weten we pas in januari.

* * *

Met al die drukte en de oppas heb ik geen tijd meer voor mijn blog. Daarom is het hier zo stil. Als ik een kleine pauze heb benuttig ik dit om zelf een beetje te rusten.

Ik kon zelfs mijn vriendin niet bezoeken. Gelukkig gaat alles nu goed met haar en mag ze Donderdag al naar huis.

Of ik de tijd zal hebben voor de Kerstboom te zetten? Ik moet toegeven dat ik zelfs vergeten ben dat ik dat gewoonlijk de Zaterdag vóór de 19de doe.

En mijn kaartjes schrijven? Ik kreeg er zelf al twee.

En hoe staat het met opruimen? Ik geraak er niet door maar werk er wel iedere dag aan.