23-12-09

Vertelling uit vroegere jaren

Kerstdagen thuis als kind.

Wij verhuisden toen heel dikwijls. En ik weet niet waarom maar het was altijd zo rond Kerstmis.

Voor niets op de wereld had mama dan de Kerstsfeer in huis willen missen of aan ons te geven. Hoe krap ze ook zat nooit merkten we daar iets van. Ook niet dat papa er heel dikwijls niet was…

Hij zorgde wel voor de kerstboom. Meestal eentje die hem de weg versperde. Het waren toen nog allemaal echte. Ik weet eigenlijk niet of ze toen al Kerstbomen in de winkels verkochten. En als ik het bedenk liep het bos vol in die dagen.

In het begin waren er als verlichting alleen kaarsjes. Dat waren er geribbelde van ongeveer 10cm. Witte, gele, lichtroze en lichtblauwe. Je stak ze in een houder die je, aan de takken, kon vastknijpen net zoals die vogeltjes van toen.

Al het gerief voor de boom was uiterst breekbaar. Mooie bollen, kegels, sterren uit geblazen glas. Als sneeuw glaswol. Daar mochten we niet aan komen want je kreeg er jeuk van. Later gebruikte mama watten daarvoor, die ze ragfijn opentrok.

Eens vatte de boom vuur. Mama was er vliegensvlug bij met een deken die ze er over gooide. De schade bleef beperkt.

Het jaar daarna kregen we echte elektrische lampjes. Deze waren van glas en in alle soorten vormen. Sneeuwmannen, lantarens, kerstbomen, druiven, ijspegels, enz…

Vóór je ze op de boom hing, was het raadzaam ze eerst even te controleren. Als er eentje stuk was ging het hele snoer niet meer. Eén per één moest je ze dan vervangen en zien wie de schuldige was.

De kerststal die toch het enige echte gebeuren van die nacht voorstelt ontbrak er zeker nooit!

En terwijl mama de boom versierde vertelde ze ons hoe het bij haar geweest was.

Daar zetten ze de boom pas op Kerst avond. Als versiersel hingen er zelfgemaakte koekjes, noten en chocolade in zilverpapier gedraaid met kleurige strikjes aan. Noten en chocolade in zilverpapier gedraaid en die mochten ze er dan af nemen als versnapering. Uit hout gemaakte dingetjes maakten het geheel mooi.

’s Nachts gingen ze allen samen naar de middernachtmis in het dorp, soms heel ver, te voet door de sneeuw.

Wij mochten voor het naar bed gaan Bengaalse stokjes aansteken. Nog iets dat onze ogen deden stralen, dat kleine vuurwerk.

feu de bengale

 Mama zorgde altijd dat dit op een veilige manier gebeurde.

Op kerstdag zelf kwam er, net zoals bij haar thuis, kalkoen op tafel.

Niet uit de winkel maar zelf gekweekte. Als we geen hof hadden werden ze groot gebracht bij een vriend van papa.

Veel later wist ik pas dat die vriend van papa niemand minder was dan de nonkel van Magda. Ik leerde haar pas langs de blogs kennen.

En…iedereen stuurde nog kaartjes met de post!

kerstkaart

Was het koud dan kon deze moedige man, de postbode, overal terecht, om zich even te verwarmen aan de kachel of met een sterke druppel.

Commentaren

uw verhaaltje deed mij aan mijn jeugd terugdenken,

iets wat ik niet vaak doe....

Gepost door: willy | 23-12-09

Reageren op dit commentaar

Emmy, Ik heb je kerstverhalen gelezen. Ik zat ook aan vroeger te denken en zal er morgen even over schrijven. Komt het omdat we toen niet zoveel hadden dat we zo genoten van de kerstsfeer?
Kerstavond zijn wij alleen .We doen dan iets kleins voor onszelf en op Kerst komt al jààààren een vriendin met haar gezin. De Kerstdagen zijn voor ons rustige dagen en daar genieten we ook van hoor!!

Gepost door: magda | 23-12-09

Reageren op dit commentaar

Dag Emmy,
ik wens je een heerlijke Kerst- en eindejaarstijd toe!

Liefs,
Inge

Gepost door: inge | 25-12-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.