12-12-09

Tradities

Het was weer eens een heel emotionele dag vandaag, voor de begraving van mijn schoondochters grootmoeder. Weer een ervaring over vreemde traditie’s rijker.
Gisteren had ze speldjes nodig, want vertelde ze:"Bij ons is het ongeveer zoals bij jullie. Wij geven geen prentjes maar spelden een kleine afbeelding in die aard, op alle aanwezigen".

oma Chr.

Ze had er ongeveer 800 nodig. Ik kon weer eens net als op het huwelijk, van mijn zoon met haar, mijn ogen niet geloven. Ik dacht dat ze een beetje overdreef. Niets was echter minder waar.
We vertrokken al vroeg (12h), naar hun mooie Syrisch Orthodoxe kerk, om toch een parkeerplaats te vinden.
De hele buurt zag, letterlijk en figuurlijk al zwart van het volk. Iedereen sober en in diepe rouw. De vrouwen met iets op het hoofd, zoals een sjaal of mantilla.

In de kerk de mannen en vrouwen ieder aan een kant. Net zoals bij ons vroeger.
Ongeveer 600 zitplaatsen, allemaal bezet en nog een deel mensen die rechtstonden. Er was een bus speciaal uit Duitsland gekomen. De hele gemeenschap is bij zo’n gebeuren op de hoogte. Je komt er op af of niet.
De mis duurde één uur. Bij het naar buiten gaan stonden er grote manden met ringen sesambroodjes, genoeg voor iedereen. Het doet me denken aan hetzelfde als bij ons communiceren, omdat iedere keer als de priester ergens komt, hij brood uit deelt.

 

brood

De naaste familie, ook wij met zoon en schoondochter, reden van daar mee naar het kerkhof, voor de teraardbestelling in Merchtem. Hartverscheurend…en dan die mensen die we nu al zo goed kennen in hun verdriet delen. Het liet ons niet onbewogen, tranen liepen over mijn wangen. Mijn man is er het hart van in als hij de grootvader als een verloren iemand ziet rond lopen. Mijn zoon zegt geen woord sinds gisteren, hij zit met spoken, over ons, in het hoofd, denkt mijn man. Ik weet het zeker, want hij vertelde het mij gisteren.
De priester en familie zingen en bewieroken daar nog en dan gleed de kist in een soort kelder, zeker aangepast om de kist niet onmiddelijk met aarde te bedekken.
Vandaar terug naar de zaal onder de kerk waar we allen, zeker 700 personen, een maaltijd in box, water en koffie kregen.

manger

We waren terug thuis om zes uur. De tafels staan al weer klaar voor morgen, waar we weer verwacht worden voor een mis én ontbijt!

Salle eglise

Commentaren

goedenavond Emmy, dat was zeker een emotionele dag! En voor jullie nog meer omdat je al die rituelen niet goed kent! een dikke knuffel om je wat op te monteren.

Gepost door: magda | 12-12-09

Reageren op dit commentaar

verdriet , emoties...

je hebt zo van die dagen...

Gepost door: willy | 13-12-09

Reageren op dit commentaar

eigenaardig Dat moet een vreemde ervaring zijn geweest doch triestig. Dus wens ik je sterkte en een dikke knuffel voor jullie.

Gepost door: Bart | 13-12-09

Reageren op dit commentaar

troostknuff voor jullie en de familie
afscheid nemen is altijd zo zwaar

Gepost door: fotorantje | 13-12-09

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.