11-05-09

11 mei

1971, 38 jaar geleden.

Op 9 mei was het toen moederdag geweest en ‘s maandags 10 mei had ik afspraak met de gynecoloog. Ik verwachte mijn derde kind voor 6 juni ongeveer. Na twee meisjes, hoopte ik nu eindelijk eens een jongen te hebben. In onze familie waren die heel schaars. Thuis waren we met 4 meisjes. Waar uit mijn ouders al 4 vrouwelijke kleinkinderen hadden. Mijn zus had het jaar voordien de eerste jongen gehad. Iedere keer als ik een meisje kreeg, had mijn schoonzus, met een paar dagen er tussen een jongen! Ik was iedere keer geweldig teleurgesteld.

Dus stond ik daar bij de dokter en had al een tijdje geleden gezien dat hij een teken op die farde van mij gezet had. Ik wist niet wat het betekende en in mijn omgeving kreeg ik het antwoord ook niet.

In dit jaar werd echografie nog niet toegepast. En wat het zou zijn zegden ze ook nog niet.

Na het onderzoek kijkt die dokter mij een poosje aan en vraagt ineens: « Voor wanneer zou je dat kind willen, vandaag, morgen of…? » « Ik willen, het is toch voor binnen 3 weken ongeveer? »

Ja maar we hebben iets nieuws. Als het kind de juiste maat heeft, (dat meten ze naar gelang het hoofdje) kunnen we dit nu in gang zetten. Dat ging met een baxter zoals dat nu heel gewoon is. Hij zei er niet bij dat dit experimenteel was. Ik hoorde dit later op een consultatie. We waren met 9 over 2 Brusselse ziekenhuizen verspreid.

Ik stond daar verbluft naar de dokter te kijken en stotterde dat ik toch eerst naar huis moest, om mijn man te verwittigen en de kinderen van school halen. Nu ik het voor het kiezen had, mocht het zo gauw mogelijk, want het was (canicule) extreem warm die dagen.

We spraken af dat ik het nodige zou doen en voor 14 uur terug in het ziekenhuis zou zijn.

Ik ging naar het werk van mijn man. Hij was zijn bestelwagen aan het laden en verschoot ook toen ik hem vroeg voor wanneer hij wou dat ik dat kindje zou baren. En voor hem was het ook goed voor vandaag.

Na de nodige maatregelen genomen te hebben , ging ik binnen op die maandag om 14 h.

Heel de namiddag deden ze daar niets met mij. Ik kreeg wel een dekentje als moederdag geschenk, zoals alle moeders de dag voordien kregen.

Om 19 h mocht ik mee, waar de dokter een soort tv had (echografie) hij keek alleen naar het scherm die uit mijn zicht gedraaid was. Hij vroeg me hoeveel kinderen ik had en wat het waren. Meisjes! Hij zei toen: « Dan gaan we zorgen dat we nu een jongen krijgen ». Ik was boos en had liefst dat hij er over zweeg vóór ik weer zwaar teleurgesteld zou zijn.

Pas de volgende morgen heel vroeg kwamen ze mij halen om te bevallen.

In de verloskamer lag ik aan de monitorring en die baxter. Een paar uur later kreeg ik de eerste weeën en weer kreeg ik te horen: « Dat dit ventje hem maar een beetje haastte… »

Drie uur later, zonder de verdere détails van de bevalling te vertellen, lag ik met een mooi jongetje in mijn armen!

Dat tekentje op die farde was een cirkeltje met een pijltje er aan. Sindsdien ken ik die mannelijke en vrouwelijke tekens wel.

Ik wachtte vol ongeduld op het bezoekuur om mijn man en schoonmoeder te verassen. Ik wou eerst een grap uithalen en mij teleurgesteld voor te doen en te zeggen dat het weer een meisje was.

Maar een schoonzus had al naar het ziekenhuis gebeld en ze hadden het haar gezegd. Dat was de enige domper op mijn vreugde die dag.

IMG

Mijn enig verdriet is nu ieder jaar, mij die verjaardag, alleen maar te kunnen herinneren, zonder hem samen te kunnen vieren.

Sinds 20 jaar verliet hij het nest en vond de weg nooit terug...

Commentaren

Een triest eind... aan zo'n mooi verhaal Emmy...en hij was nog wel zó gewenst! Ach wie weet...ooit...een mens is veranderlijk, misschien vindt ie die weg ooit toch nog weer eens!
En gelukkig kreeg je nóg een jongen hè , in wiens leven je wel een actieve rol mag spelen! :-)
Groetjesssssssss!

Gepost door: mizzD | 11-05-09

Reageren op dit commentaar

Ik kom weer eens wat rondneuzen...
Fijne maandagavond nog, liefs Suusje

Gepost door: Suus | 11-05-09

Reageren op dit commentaar

hopelijk vind hij ooit de weg terug naar huis

Gepost door: daemske | 11-05-09

Reageren op dit commentaar

*** Ik hoop echt dat hij ooit de weg nog terugvindt..
Heel fijne maandagavond...
Groetjes

Gepost door: illness | 11-05-09

Reageren op dit commentaar

o Emmy, Het begon zo mooi ! Maar ja eenmaal ze groot zijn gaan ze hun eigen weg. Soms niet die weg die jij zou willen. Maar op een dag zal hij wel weer vòòr je staan!Ik kan best begrijpen dat er altijd een plekje in je hart is dat weent .

Gepost door: magda | 11-05-09

Reageren op dit commentaar

hallo Emmy zo mooi verteld, jammer dat het dan zo gelopen is
hopelijk komt eens alles weer goed
fijne dinsdag
groetjes

Gepost door: Borriquito | 12-05-09

Reageren op dit commentaar

Pfff, wie verwacht er nu zo'n triestig einde aan zo'n mooi verhaal. Ik hoop echt dat het een voorlopig einde mag zijn en dat de draad weer herpakt wordt.

Gepost door: Fredje en Dolfke | 12-05-09

Reageren op dit commentaar

Misschien vindt ie die weg ooit toch nog weer eens.
Toch alvast een fijne verjaardag voor je zoon.
Veel liefs Rita

Gepost door: Rita | 11-05-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.