29-02-08

Expo 58

Bijna vijftig jaar geleden, op 17 april om precies te zijn, huldigde Koning Boudewijn de wereldtentoonstelling "Expo 58" in.

De meeste schoolreizen van dit jaar gingen er naar toe.

Ik ging toen in Genk naar school. Er was tin die tijd nog geen station in Genk. We reisden met de trein van Winterslag tot Jette en dan te voet tot aan de Heyzel. Hoe we van Genk in Winterslag geraakten weet ik niet meer. Waarschijnlijk ook te voet?

We zagen heel veel maar na de middag werden we door onze begeleidster op een terras gedropt. Ze was ongesteld en kon niet meer.

Dat terras is er nu niet meer maar het lag juist boven aan het water met de fontein die nu tussen het grote gebouw van de tentoonstelling en het Atomium ligt.

Iedere keer als ik naar de Heyzel ga denk ik met spijt terug aan toen. Ik had het dan al in mij, alleen te rusten als ik alles maar dan ook alles afgelopen heb.

Onlangs kreeg ik het volgende in mijn mailbox van onze medeblogger Pepino 

Druk op het plaatje hieronder, zet je geluid op en geniet van de sfeer op de "Expo 58" en onze "tienager" jaren.

Heyzel promenade 2008 kl

28-02-08

 

Groetjes 1

Ik had het erg druk vandaag. Deze avond ook nog een tijdje kinderoppas bij de buren.

Mijn ogen gaan al ietsje beter. Zal ze nog maar een beetje laten rusten.

Ik zou dit weekend naar de zee getrokken zijn maar mijn beste vriendin waar ik zou logeren heeft een zware griep. Ik zal dus maar thuis blijven om geen ziekte binnen te halen.

De muziekwereld is weer in de rouw, Yvan Rebroff is vandaag aan een hartstilstaan gestorven.

rebroff

Wij woonden verleden jaar nog een voorstelling met hem mee.

27-02-08

 

Ik verveel me een beetje, dat komt omdat ik weer alleen ben.

M. vertrok gisteren weer voor een tijdje naar Nice. Hij nam een "One way ticket" dus weet ik nog niet wanneer hij terug komt.

Ik dacht al veel aan de pc te zitten maar het lukt niet echt. Er is iets met mijn ogen en ik denk dat het niet verstandig is te veel naar dat scherm te kijken.

Aan allen veel liefs en tot later.

amicizia

Vriendschap

 is een bloem

die in de woestijn groeit.

Vliegen met Nils Holgersson (Zweden2)

De volgende dagen veel gewandeld, gewinkeld, vrienden getroffen en veel gegeten. We bezochten ook het ijshockey Arena. Gävle was in de jaren ’60 en ’70 een fameuze ploeg, met hun Brynäs Tigers. Ik kocht er een trui voor mijn jongste zoon die dat graag wou.

collage8

We zouden er eerst, traditie getrouw , een match gaan zien maar hadden die avond geen tijd. Ze hebben de match verloren.

M. dat in die jaren een goed supporter was kent er nog heel wat leden van. Een er van kwam hem zelfs begroeten in het restaurant waar we op de middag gingen eten en waar M. in zijn jonge jaren ook wel eens een handje toestak.

De laatste dag in alle vroegte, met de trein, naar de stad die op het water zwemt,Stockholm.

collage7

De stad werd namelijk op zo’n 20 eilandjes in het Mälärmeer gebouwd en staat bekend voor zijn vele bruggen.

Zo word Stockholm genoemd in het boek van Nils Holgersson

nils

Er de hele dag de oude en nieuwe stad rondgelopen. We zagen er het aflossen van de wacht voor het enorme Kungliga Slottet (koninklijk paleis).

collage6

Daar vlakbij staat Storkyrkan, een kathedraal gewijd aan Sint Nicolaas. Waarvan deze foto van het houten beeld genaamd Sint Joris, de draak en de prinses.

St Joris

Wat ik hier grappig vond, waren er de hele kleine schoolkinderen, die op de ijspiste, volledig uitgerust, schaatsten.

collage9

Er stak een bitterkoude wind en het was er mistig, alsof er sneeuw ging komen.

p.s.Er volgt nog een kleine reportage, over ons verblijf, later...

25-02-08

In het land van Pipi (Zweden1)

Onze reis naar Zweden was geen toevallige citytrip. We trokken er naar toe om de veertig jaar van mijn man zijn zoon R. te vieren.

We werden opgewacht op het vliegveld. We hoefden de trein van Stockholm naar Gävle niet te nemen want we kregen vervoer door een vriend van hem. Helemaal op zijn Zweeds met een Volvo!

Eén uur en half rijden. We deden meteen een toer langs het water om vis te halen voor het feest de volgende dag. Zweedse zalm.

collage2

De eigenaar van de visserij nodigde ons uit op de koffie, met koekjes in zijn aanpalend restaurant. We hadden een prachtig zicht op de zee. Heel anders dan bij ons.

Dan onze bagage thuis af gezet. We logeerden in het huis van R. in het oude stadsgedeelte “Gamla Stan”. Je denkt er bij Pipi langkous beland te zijn. Ik vind die houten huisjes sprookjesachtig. Vooral ’s avonds als je aan die kleine venstertjes lampjes ziet branden en je zelfs de gezelligheid en warmte van binnen kunt zien.

collage5

Het is er heel gauw donker. Om vier uur begint het al te schemeren.

Het was er bitter koud en we zagen hopen sneeuw. Dat was letterlijk bedoeld. Het sneeuwde niet, maar er lagen overal hopen opgeruimde sneeuw van de vorige weken. Dit jaar was het de warmste winter, sinds vele jaren.

We bezochten al gauw een pub waar we van een uitgebreid aperitief genoten.

’s Avonds in een Italiaans restaurant gegeten, waar alleen de naam en het eten Italiaans waren.

24-02-08

De Radio

Ik kreeg geen stokje maar nam het gewoon over van mizzd. En zo een reden om me weer in het blogwereldje te begeven.Later krijg ik wel inspiratie om mijn reisje naar Zweden te vertellen.

muziekale_hond

Herinneringen aan de radio heb ik nog tot in mijn prille kinderjaren.

De radio, een mooi gelakt houten kast met een soort katoog die open en dicht ging naar gelang hij juist op de golflengte stond. Ik denk dat het merk SBR was. Vóór de luidspreker meestal een geweven stuk stof.

Eerste radio bij mémé:

“Hij stond op een hang rek aan de muur, juist boven de zetel, waar ze na het middageten haar dutje deed.

fauteuil_voltaire

Dat was het moment dat ze naar het nieuws luisterde.

Ik moest dan muisstil op mijn stoeltje aan haar voeten zitten. Over dat stoeltje wil ik het ook even hebben. Ooit was dat een gewone grote stoel. Maar er was iets mis met één van de poten waar door de stoel waggelde. Mémé zaagde aan de poten om ze gelijk te maken maar het lukte niet te best. Dus besloot ze die poten tot aan de eerste sport gelijk te zagen. En zo werd het een laag stoeltje. Een donker gelakt stoeltje, met een mooi, rood satijnen kussen erop.

Maar nu verder over de radio. Tegen dat het nieuws gedaan was sliep mémé meestal, en ik zat daar naar de beurs, de weerberichten en daarna het Philharmonisch orkest, La Callas of zo te luisteren!

Intussen bekeek ik de parels die aan het doek genaaid waren, die onder de radio lag. Hier en daar mankeerde er eentje en daar was het langer dan die andere...Het ging van kort, langer, lang en dan weer korter naar kort, Over de lamp aan het plafond hing ook zo een doek met parels. Ik heb die parels nu nog voor ogen en zou er geld voor geven die nu te mogen hebben.

’s Avonds had je het soldaten halfuurtje. Dat waren groetjes voor en van de soldaten die in Duitsland hun dienst deden.

Later bij mijn ouders, was er eenmaal per week een klucht programma waar wij niet naar mochten luisteren. Dat was, “Disten Pulle”. Dit programma was niet voor kinderoren bedoeld.

Er was nog geen tv en papa luisterde naar de voetbalmatch op de radio. Ook naar de lange uitslagen van alle klasses. Wij, kinderen, moesten dan stil blijven wat niet altijd gemakkelijk was. Vooral als je namen zoals St. Niklaas hoorde dan giechelden en fluisterden we achter de zetel: “St. Niklaas speelt ook mee”. Vader kon er echter niet mee lachen.

De donderdagnamiddag was het kinderuurtje. We hadden toen geen school en konden er dus naar luisteren.

Later kregen we de woensdagnamiddag vrijaf, en dan moesten we ons de donderdag haasten van school om op tijd thuis te zijn voor het kinderuurtje op de radio. 

Het was op zo een namiddag in 1959 dat ik het nieuws hoorde over het vliegtuig ongeluk metBuddy Holly en Ritchie Valens.

Iets dat mij ook altijd bij gebleven is. Dat was de tijd dat we in Limburg woonden.

Mijn vriendin Liliane, zal zich zeker nog herinneren toen we op vakantie bij mémé waren. Alleen thuis, hadden we het pronkstuk, met name “de radio” van mémé op gezet. We draaiden de knop met korte bewegingen van links naar rechts en terug. Dat gaf een speciaal fluitend geluid en een gekwek van je welste, en het groene katoog ging open en dicht. Dat waren kwajongensstreken...gelukkig heeft mémé dat nooit geweten!

In de jaren zestig kwamen de draagbare radio’s en transistors op de markt. Met mijn eerste verdiende geld kocht ik er mij een heel kleintje, een Philips.

radio portable

En ook een draagbare platendraaier Teppaz.

teppaz

Ik luisterde dan ’s avonds in mijn bed naar radio BBC en radio Veronica.

Waar ik in dienst was, kocht mevrouw een draagbare Philips transistor omdat ik me niet te alleen zou voelen bij het werken.

philipsl3x72t

Hij stond op de ijskast, die toen ook nog zeldzaam was, in de keuken.

Ik zou eigenlijk nog uren kunnen vertellen over de radio. Papa had een vriend "radiomaker", waar ik soms mee mocht. Grote en kleine lampen, koperen draadjes en bobijntjes en porseleinen dingetjes, een hele kamer vol. Daar had ik mijn ogen ook van vol..

22-02-08

Hey, hey

Hey, hey, zo word je bijna overal vriendelijk begroet in Zweden.

Dus hey, hey aan jullie allen.

We hebben een paar leuke dagen achter de rug ginder.

Alhoewel er geen sneeuw lag was het toch redelijk koud. Een koude die mij in de botten geslagen is. Daarom zit er voorlopig nog geen bloggen in. Ik voel mij geradbraakt.

Vrijdag

Fijn weekend en tot gauw.

14-02-08

Weg

Ik neem een paar dagen vakantie.

slalom

Dag allemaal...

 

13-02-08

 

Geen tijd meer...
hart chocolat
Groetjes en tot blogs.
p.s. sinds het onderhoud bij Skynet, kan ik mijn blog bijna niet openen om aan te passen.

12-02-08

 

Lentekriebels

"klik" op het plaatje voor meer kriebels, met de linker muisknop over het blad glijden.

De kuis is gedaan nu een beetje van het zonnetje profiteren.

Daarna nog een beetjes strijken.

 

Dienstmededeling van Skynet.

Ze hebben daar ook lentekuiskriebels