Emmy's B@bbelhoekje

Vandaag is het Nieuwjaar bij de Chinezen. Het jaar van de draak vieren ze deze keer.

Ik ga het echter niet hebben over Chinese stokjes want vandaag eten wij spruitjes met varkenskotelette. Dat kan je maar moeilijk met stokjes eten hé.

Neen ik wou het over de stokjes op de blogs hebben waar we indertijd zo veel plezier aan beleefden. Nana lanceerde er weer eens een. Een foto van je eigen achterhoofd, kuh...Hoe doe je dat nu in hemelsnaam?

Maar bij Magda en Mizzd zag ik dat het wel mogelijk was. Alleen een beetje handigheid. Ik probeerde het een paar keer. Eerst stond de helft van mijn hoofd erop dan was het weer te donker, te ver. Amaai hoe moet je dat dan doen? Ik heb wel spiegels genoeg in huis maar geen een waar het echt lukte.

In de keuken heb ik echter een grote spiegel boven de afwasbak. Deze vind ik handig omdat ik zelfs als ik in de keuken ben toch ook bij de gasten in de woonkamer zit.

Zo stond ik tegenover mijn oven waar ik mezelf in zag en terwijl ook de achterkant van mijn hoofd zag. En toch nog niet zo gemakkelijk want als je in spiegelbeeld naar rechts gaat dan gaat het links en hoger dan zie je lager.

Met een wasknijper op je neus gaat dat net zo. Het doet pijn en als je hem er af wil doen dan wil je hem open trekken en dat geeft het tegenovergestelde effect. Dat maakte ik als kind mee  pfff...een echte heksentoer. 

Ik wil er nog bij zeggen dat jullie, Magda, Mizzd en Nanan nog gezien mogen zijn al is het van vanachter!

En zo ben ik weer bij de wasknijpers van weleer. Het deed pijn maar toch doorstonden we het met véél plezier. 

Toen ik mijn man vertelde dat ik mijn achterhoofd gefotografeerd had voor een stokje, vroeg hij mij of ik niets anders te doen had dan stommeteiten. Hij verloor echter het gezicht toen ik naar dat stokje in mijn archief keek en zag dat hij toen zelf mee deed aan die "stommiteit". 

En ik zat zoals velen ook in de kast. Niet gemakkelijk om er in en uit te geraken. En hoe rommelig het wel in mijn kast was toen ik de foto's zag. En daar was er weer een hele voorbereiding aan voor gegaan. Toestel op een statief, de afteller aan zetten en dan vlug de kast in!

Het is niet omdat we iets ouder worden er niet meer gelachen mag worden hé.  Lachen is gezond.

Voor mij mogen zuurpruimen blijven waar ze zijn en weg kwijnen van zelf beklag.

Hoera, zij is jarig!

52  (clic)

Deze avond voel ik me al veel beter.

Ik heb mijn rug goed warm gehouden met mijn kersenpitten kussentje en een pijnstiller. Een paar tabletten tegen keelpijn en mij vooral laten verwennen door mijn man, die mijn eten op een dienbord op de zetel bracht.

Oeps ik weet niet of deze zin niet op een uitglijder lijkt .

De kleine was hier twee dagen maar toen ik me gisteren niet zo fit voelde was ik blij dat hij naar huis kon.

Het leek wel of ik iedereen het huis uit wipte.

Ik kreeg lichte keelpijn en voelde me zo moe... Ik zou deze morgen iets langer in bed blijven tot ik echt uitgerust was. En toch was ik vroeger op dan gewoonlijk. We deden vlug een paar boodschappen en toen wou ik al weer naar huis.

Het lijkt wel griep. Of is het een reactie op mijn vaccinatie die ik dit jaar veel te laat, laat ons zeggen nog op het nippertje, kreeg.

Voor de rest van de dag probeer ik me zo goed mogelijk te verzorgen. Ik heb nu ook pijn in de onderrug en moet me recht wringen om op te staan.

Allée ik heb mijn beklag kunnen doen. Dat lucht altijd op en halveert zelfs de pijn. Ik hoop dat het morgen over is.

Iedereen die Daisy kende van de blogs of in het echt was enigszins verrast een uitnodiging van haar familie te krijgen hen te volgen na de uitvaart. Gewoonlijk komt dit toe aan de familie en een beperkte vriendenkring.

In de ode van haar kinderen aan hun mama begreep ik pas hoe belangrijk haar blog vriendinnen voor haar waren. Iedereen was haar "familie."

Ik had al veel vrienden gehad met een groot hart maar haar hart was onbeschrijfelijk "groter".

Mijn moederhart liep over en ik huilde tranen met tuiten toen ik haar levensverhaal hoorde.

Ze ontmoette haar man al heel jong en ze bleven elkaar 65 jaar trouw, tot de dood hen scheidde.

Toen ze na vele jaren beseften dat kindergeluk niet voor hen weg gelegd was besloten ze een Belgisch kindje te adopteren. Het werden er meer, daar hadden ze meer als genoeg liefde aan over.

En geloof het dat ze hun taak als ouder meer dan uitstekend volbracht hebben. Vele mooie anekdotes over die jaren wezen daarop.

Vandaag pas besef ik wat een prachtige vrouw ze was en heb spijt dat ik haar niet langer mocht kennen.

Ze had er de mond vol van, over haar kinderen en ook haar kleindochter. Het zijn één per één schatten en liefdevolle mensen. Ze schoof zichzelf nooit naar voor door te zeggen wie ze was en wat zij gedaan had.

Tegenover hen had ze het dan weer over ons de bloggers. Het deed haar enorm plezier met ons in contact te zijn.

Toen haar man in het begin van verleden jaar overleed was ze vast besloten zich niet te laten gaan. Haar gemis was groot en toch liet ze het hoofd niet hangen. Ze had nog veel wensen te vervullen.

Ze onderging een knie operatie maar was op een minimum van tijd weer te been. Steeds vooruit moest het, met de vloed mee…Ze hield van de zee en Magda en ik hebben daar met haar, meer dan eens, een paar uur gezellig samen gezeten.

Deze zomer werd ze erger ziek maar wilde het niet laten weten tegenover haar kinderen, alhoewel zij toch beter wisten. Ze kreeg een plotse verlamming aan handen en voeten maar van zodra ze een beetje haar vingers kon gebruiken wou ze op haar PC tokkelen om ons iets te laten weten.

Ze bleef de opgewekte altijd lachende dame.

Iedereen stuurde haar kaartjes en enigen gingen op bezoek bij haar. Vandaag hoorde ik nog hoeveel plezier ze er aan had. Ze zei dat het verplegend personeel haar zo verwende. Het kon niet anders dan "klikken" tussen haar en wie dan ook.

Haar kinderen hebben haar een mooie uitvaart bezorgd. Haar as werd op een mooie plek aan het water gestrooid en op dit moment zag ik even twee zeemeeuwen een rondje maken en over vliegen. Ik zag ze niet meer terug...

Het was geen gewone koffietafel maar een grote receptie, waar ze zeker van genoten zou hebben, zo met familie, vrienden en kenissen.

Watervrouwtje we gaan je missen.

Daisy is de naam van een bloem. Iedere bloem heeft een betekenis en Daisy betekent:

Loyale liefde.

Zes Januari, Drie Koningen, is de laatste dag waarna onze Kerstboom opgeborgen wordt.

De kleine Emeron kon hem niet genoeg bewonderen en hoewel hij er niet mocht aan komen trachtte hij toch maar eens heel eventjes…

De feesten gingen kalm voorbij.

Met Kerstmis zaten we alleen met zijn twee, gezellig voor de TV. Na de middag had ik marsepein gemaakt en liet mijn inspiratie de vrije loop. Balletjes met van alles erop.

Oudejaarsavond hadden we het gezin van onze zoon en zijn beste vriend met zijn verloofde. Zo was er niemand alleen.

Ik had voor de gelegenheid zelf een taart gebakken. Toen ik hem uit de vorm deed leek er een hondje op te staan. Ik versierde hem daarna met alles wat ik in huis had en hij was echt naar mijn smaak!

Op Nieuwjaarsdag had mijn dochter een Driekoningen gebak mee en zo hebben we dit een beetje in een andere volgorde gevierd. Het was mijn schoonzoon die de kroon mocht opzetten.

Onze kleine kapoen is een beetje ziek. Hij heeft een bronchite en moet aërosol doen. Een hele klus om dat masker 10 à 15 minuten voor zijn gezichtje te laten! Het is te hopen dat hij gauw beter is en weer naar buiten kan.

Hij houd hem wel goed bezig.

En nu ga ik de boom opbergen. Morgen heb ik daarvoor geen tijd. Ik ga naar Daisy’s uitvaart.

Ik vernam zo pas dat Daisy Raes "Watervrouwtje" zachtjes ingeslapen is.

Mijn innige deelneming en sterkte aan haar familie en dierbaren.

* * *

Toen ik haar de laatste keer bezocht maakte ze zich zorgen van hoe het zou gaan, in dit geval, om haar vrienden en vriendinnen bloggers te verwittigen. Ik zei haar daarop dat ze daar niet moest aan denken en dat we het wel zouden weten.

Zoals ze mij vroeg iedereen te bedanken voor de kaartjes neem ik het nu op, om jullie dit te laten weten.

Slaap zacht lieve vriendin.

De Kerstboom kwam er intussen toch. Hij stond boven al gereed van toen ik opruiming hield op de zolder. Zo moest ik er iedere keer langs gaan en daarbij dacht ik dan dat ik hem niet zou zetten. Alles weer herschikken in de woonkamer en daarbij denken hoe het te regelen dat de kleine er niet zou aan komen Pffff...

Maar zondag kreeg ik er toch de moed voor. Onze kleine kapoen is toch niet erger dan een poes zeker. Hij zou er wel niet in klimmen. En ik had graag dat het manneke zich later zou herinneren dat er bij mémé altijd een kerstboom stond.

Deze herinnering heb ik van thuis. Ieder jaar versierden wij de boom samen met ons mama. Moraal of niet.

En het viel reuze mee! Hij heeft heel goed verstaan dat hij er alleen maar mag naar kijken en niet aan komen. Alhoewel hij toch met opzet of per ongeluk de bal of een wagen in de richting van de boom stuurt. Met de bedoeling om toch maar even aan de bollen te komen.

Toen de eerste wenskaarten in de bus vielen besefte ik dat het tijd was om de mijne ook te versturen. En zo geraak ik toch in de sfeer van Kerst en Nieuwjaar.

Wij doen niets speciaals. Ik vind het zelfs vervelend al dat gedoe over geschenken en eten die je anders nooit eet. De gezellige sfeer, gewoon doen, en het vooral warm en gezellig houden in die dagen. Dat vind ik het belangrijkst.

De laatste tijd ben ik erg gevoelig en zit ik met van alles in mijn hoofd. Dingen waar ik hier niet kan over praten. Ik krijg het er niet uit. 

Deze week ging ik op bezoek bij "Watervrouwtje". Dat wou ik al eerder doen maar het lukte niet om er met een vriendin naar toe te gaan. Het ging de laatste dagen iets minder goed met haar. Ze vroeg mij ook alle bloggers die haar blog kennen te groeten. Zelf kan ze momenteel niets zelf doen.

Het was een dag zonder regen in Gent. We kuierden door de stad en ik merkte dat, iedere keer als ik in Gent ben ik veel te grote omwegen doe. Nu heb ik de richting begrepen en alles ligt eigenlijk heel dicht bij mekaar.

Magda zal zich het zeker nog herinneren hoe wij naar het ziekenhuis stapten. meer dan drie kwartier deden we er over. De terugweg lag echter maar op tien minuten.

Om naar de souplounge te gaan hetzelfde. Dat ligt vlak bij het vleeshuis, het St Baafsplein en de Dolle Griet (kanon). 

De Max waar ik al eens was met Lucretia vonden wij, Magda en ik niet. Nu was ik er met mijn man en dat ligt ook zo dichtbij al het andere. Nu ga ik het onthouden en als ik er nog eens heen ga met iemand zullen we nog veel meer kunnen doen in één dag.

Vanaf morgen begint dan een iets drukkere tijd met het over en weer op bezoek of bezoek krijgen met of zonder eten.

Prettige Feestdagen

aan allen.