Emmy's B@bbelhoekje

Over wat zouden we vandaag meer kunnen klagen dan over het weer? Het is ongelooflijk! Krijgen we dit jaar dan helemaal geen lente?

In Zweden lijkt het weer niet veel beter te zijn. In Nice aan de Azurenkust blijkt het warm te zijn. De mensen baden er al. Puff... Konden wij maar ergens naar toe. Toch heb ik geen zin naar Nice toe te gaan, bijvoorbeeld.

Als het al een beetje weer was gingen we nog eens de stad in. In Anderlecht fotografeerde ik deze mooie bierpint.

En een bijna echt lijkende mossel.

Ik ken redelijk goed deze gemeente. Toen ik voor de 1^ste keer huwde, woonden we er. Hier op deze plaats is mijn oudste dochter geboren.

Er is heel veel veranderd in deze omgeving. Rond de plaats bijvoorbeeld, daar reed vroeger de tram. De spullen in mijn vitrinekast schoven dag na dag een stukje op bij het trillen, als er een tram voorbij kwam.  Ik moest er goed op letten ze nu en dan terug te zetten.

Achter de hoek stond een hele rij herenhuizen, een brillenwinkel, een grote slagerij en een dokter. Het St. Guido metrostation nam daar later, een hele blok huizen in beslag.

In het station Aumale hangen er vele foto's van de tijd toen ze met de werken begonnen. Op één van die foto's denk ik (ben er 98% zeker van) mijn jongste zus te herkennen met haar vriendje van toen.

Er hangen heel wat foto's van het Brussel van toen. Een van het Brouckèreplein midden in de stad. Daar reed er ook een tram van Noord naar Zuid. En de paardenmarkt in Molenbeek. Pure nostalgie.

En nog meer spruiten, frieten en mossel.

Deze morgen scande ik enkele foto's van vroeger. Wat moet een mens anders doen bij dergelijk weer, dan gezellig eens de tijd in te gaan. Zo vergeet men al gauw wat er daar buiten niet pluis is.

Het mooiste geschenk aan mama is haar kind zelf...

En onze tocht ging verder door de straten,

voorbij parken

en gebouwen,

 op schattenjacht, naar de fameuse kunstwerken van bier, frieten, mosselen en spruiten.

 Ik ben nog niet aan het einde van mijn tocht. Er staan er nog iets verder buiten het centrum, bijna aan de rand van Brussel met andere gemeenten.

En weer groot nieuws: Mijn oudste kleindochter slaagde in haar studies. Ze is nu "dokter in de geneeskunde".  Nu wil ze nog verder studeren om een diploma in specialisatie te halen. We zijn er echt fier op!

Die 35 BXXL kunstwerken doen mij nogal marcheren. Ik weet dat ze in juni, allemaal samen op één plaats, tentoongesteld zullen worden. Ik zoek ze liever op de plaatsen waar ze nu staan. Zo zie ik delen van de stad waar ik zelden kom.

Voor ik vertrek kijk ik waar ze ongeveer staan en dan trek ik samen met mijn man, als toerist door de straten. Zo waren we deze keer in St. Joost ten Noode. Daar zagen we dit originele project van geel geschilderde, nu autoloze straat en pleinen. Een raar zicht, enigszins onrealistisch met die gele autokarkassen.

 Op het plein zelf waar ik deze frittenzak kwam vast leggen

 zag ik nog deze mooie muurschildering.

Het geeft het dagelijks leven voor in deze buurt. Vroeger kwamen we hier meer langs omdat mijn schoondochter haar vader, een zaak in deze buurt had.

We kuierden nog even langs de marktkramers die er stonden en gingen zo verder. Er waren heel wat mooie plekjes te fotograferen.

 Onderweg stuitte ik nog op een chocolade die ik per toeval tegen kwam.

De plaats waar ik een zekere mossel zocht vond ik niet en we wandelden dan maar langs de weg die we deze week al deden om af te zakken naar het centrum.

Deze bijzondere frittenzak was een van de mooiste die ik al zag.

Al dat wandelen zou me fit houden als ik niet steeds de verleiding had ergens binnen te stappen om koffie te drinken.  Mijn man moest nodig plassen. We waren  zo dicht bij het muziekinstrumenten museum. Een heel leuke plek om te eten en waar ze lekker gebak hebben!

Daarna verder de Kunstberg af richting centrum.

Voorbij een leuk plein waar, zoals gewoonlijk, heel veel volk zat. Hier voelde ik me pas echt toerist in eigen stad.

 In de St. Hubertus galerijen wist ik nog een chocoladetablet staan.

Mijn man was nu redelijk moe en hij bleef op het plein op me wachten.

Toen beloofde ik dat we nu naar de metro gingen om naar huis te gaan. Onderweg nog het een en ander gefotografeerd, zoals deze façades en die kasseileggers, die naarstig voort werkten. Er stonden heel wat mensen op te kijken.

In de metro trok ik nog een paar foto’s waar mijn fotomodel ook een pose nam.

Intussen kwam er weer een kindje bij in de familie. Mijn jongste zus is nog eens oma van een heel klein meisje "Naya" op 3 mei, 45 cm en 2,200 kg. Ze had haast het kleine meisje want ze kwam een maand vroeger dan verwacht.

Ik kom er bijna helemaal niet bij om nog iets te posten. Zoveel dingen gaan aan me voorbij dat ik ieder rustig moment gebruik om alleen te doen waar ik zin in heb.

En toch is het dit niet wat ik eigenlijk doe. Ik zit meestal te suffen en te bedenken da ik veel meer tijd nodig heb om mezelf terug te zijn zoals vroeger. Nu is het meer rusten tegen de volgende drukte.

Ik ben een keer de straten afgelopen om een paar van die kunstwerken te fotograferen die in de stad staan verspreid. Toen ik er aan begon had ik nog geen plan van waar ze eigenlijk stonden. Nu weet ik er al meer staan.

Veleden week hadden we dus bezoek uit Zweden. We gingen de zondag samen naar de Zuid markt en ik wist er daar een staan aan het station. Het was dit mooie bierglas.

* Ik zet er de Nederlandse uitleg iedere keer onder want bij het googlen vond ik nergens een deftige uitleg. Alleen in het Frans kun je er alles over lezen. *

Stiefzoon kwam met groot nieuws naar België! Zijn vrouwtje is namelijk weer in verwachting. De kleine Leona is nu bijna 11 maand. Grootvader kon zijn tranen weer niet bedwingen toen hij het vernam. En zeggen dat hij nog minder dan twee jaar geleden zat te zeuren dat hij nooit opa zou worden! Nu zal hij 3 kleinkinderen hebben vanaf september. Dit wil zeggen dat we zeker een paar keer naar Zweden zullen reizen in het najaar.

Wij hebben op 25 en 28 mei en 3 juni verjaardagen te vieren van Emeron, nono(opa) en Leona. Mijn man zou graag ter deze gelegenheid(75) naar Sicilië gaan. Ik kan er spijtig genoeg geen verrassing van maken. We zullen wel zien wat we kunnen doen om het waar te maken. 

Ik lachte wel eens toen mijn man van zijn vrije tijd, die hij bij zijn pensioen zou nemen, droomde. Ik zei hem toen dat hij het nog drukker dan voorheen zou hebben.  We profiteerden een klein tijdje tot ik zelf aan die leeftijd was gekomen. Nu heb ik het zelf zo druk met kinderzorg.

De leeftijd doet er toch iets aan en ik voel dat ik meer tijd nodig heb om terug op mijn plooi  te komen. 

Hier zit ik voor de "zoveelste" keer naar de film van Lady en de zwerver te kijken met Emeron. Het is zijn lievelingsfilm en hij wil er geen andere zien! 

We hadden ook weer een heel fijne BBQ in Brugge met onze vrienden in de Portugese vereniging.

Deze vond ik hier nog op vijf minuten van huis! Het was druk deze week. Daarom namen we woensdag een dag helemaal voor ons, op op adem te komen. We gingen met mijn dochter naar Sluis en Knokke.

Het weer viel goed mee. We reden eerst naar Sluis. Daarna naar Knokke op restaurant. Toen we nog een wandeling op de dijk wilden maken begon het pijpenstelen te regenen. We bleven in de auto zitten in de hoop dat het zou overwaaien. Het duurde echter iets te lang naar ons gedacht en we besloten dan maar naar Brugge te gaan.

Halverwege besloten we dan toch om maar terug naar Sluis te gaan om er koffie met iets, pannekoek of ijs, te nemen.

De regen was intussen over en we kuierden nog een paar uur rond. We waren redelijk moe toen we thuis kwamen. We zouden wel kunnen rusten de dag daarop.

Het liep echter anders want ik kreeg 's morgens een telefoon van mijn schoondochter. Haar opa, de overgrootvader van Emeron, was overleden. Ik ging de kleine halen opdat zij naar haar familie kon. Hij bleef die nacht ook nog slapen. Donderdag werd de man begraven en ik was weer van wacht. 

Morgen gaan we naar de jaarlijkse BBQ van Vlaanderen-Lusitania. We gaan met zoon, schoondochter en de kleine.

We zijn ook in de weer om onze gasten uit Zweden te ontvangen. Volgende woensdag komen ze aan. Stiefzoon met vrouwtje en de kleine Leona.

Niet veel tijd om iets te posten. Pasen is voorbij en vandaag...

Het is niet altijd een "Lucky Day". Hangt er van af wat je deze dag mee maakt.

Ik heb nog een deel van die kunstwerken kunnen fotograferen. Er staan er toch heel wat niet zo ver van waar ik woon, waaronder deze mossel.

Deze namiddag ga ik op stap om er nog meer vast te leggen.

Mijn tijd is nu weer anders ingedeeld. Iedere twee dagen pas ik voor een uurtje 's morgens op de pasgeboren baby van onze huurders, terwijl ze haar eerste kind naar de creche doet. Alhoewel dit jongetje al drie jaar is hebben ze heen school voor hem gevonden.

Je moet er heel vlug bij zijn om je op de wachtlijst te zetten. daarna moet je ook nog een gunstig advies hebben om je kind te kunnen inschrijven in een van de vele scholen die je kiest.

Emeron heeft geluk gehad en mag al vanaf nieuwjaar 2013 naar school.

Nu ga ik op Emeron gaan passen voor een paar uur terwijl zijn ouders boodschappen doen en dan neem ik vrij!

Zaterdag gingen we naar het Potugees restaurant waar we al meerdere keren waren. Ik moest er eens uit. De laatste tijd blijf ik veel binnen. Zelfs als de kleine hier is. De zon en het schone weer trokken mij niet aan.

Ik had wat verandering nodig. Ik zie of spreek en zie bijna niemand anders dan mijn man, de kleine en zijn ouders.

Die wandeling, het etentje en dan zondag de 1ste april, waar ik zoveel plezier aan gehad heb, monterden me weer op.

Op onze weg naar huis kwamen we een kunstwerk tegen. Ik had er iets over gelezen in de streekkrant maar ging er niet verder op in tot ik dit spruitje zag.

Het is een tentoonstelling over Belgische waar. Onder andere, spruiten, chocolade, bier, frieten en mosselen.

Hier en daar staan er in de stad verscheidene van die werken. Een beetje zoals aan de kust en vroeger die koeien die hier in heel de stad stonden.

Op de plaats van onze gemeente staat er een grote puntzak frieten.

En hier in de buurt staan er nog enige. Dit gaf me zin om eens te gaan wandelen en ze één voor één te gaan fotograferen.